Hallo, 

Bedankt dat u de tijd neemt om dit te lezen! 

Ik ben Senya, 14 jaar, en mijn hond heet Kwispel. Ik heb Kwispel nu een jaar en sindsdien gaat het langzaam aan beter met me.

Je ziet aan de buitenkant niets aan me en nu ik ouder/groter wordt verwachten mensen meer van me dan ik eigenlijk aankan. Ik heb oa een prikkelverwerking stoornis en een disharmonies profiel. Ook ben ik jonger dan de kalender aangeeft. In de praktijk betekent dit dat er veel langs me heen gaat of juist te hard binnenkomt en ik veel tijd nodig heb om te schakelen. Gesprekken gaan vaak te snel, supermarkten zijn te overweldigend, geluiden/gevoel/licht alles komt tegelijk binnen zonder filter. Onverwachte aanrakingen doen soms pijn en ik schrik er ook erg van. Alles kost ook veel meer energie dan voor een ander. 

Daar komt Kwispel in beeld. Sinds ze bij mij slaapt, rust ik beter uit en kan ik alles beter aan. Maar dat kan nog beter, ze zou afstand kunnen creëren tussen mij en andere mensen. Doordat ik onderweg met Kwispel bezig ben, komen andere prikkels minder binnen. Mocht ik in paniek raken omdat alles te veel wordt, kan Kwispel me naar een rustig plekje loodsen of wat nog fijner is, me al voor de paniek waarschuwen. 

Zo zijn er nog meer voorbeelden, maar dat kan ze natuurlijk niet allemaal uit zichzelf. En om haar mee te kunnen nemen naar openbare gelegenheden heeft ze een officiële hulphond status nodig. De prijzen hiervoor lopen nogal uiteen. Omdat groepstraining niet tot mijn mogelijkheden hoort is het nog duurder. En zijn er door de opkomende populariteit ook lange wachtlijsten. Vergoeding is lastig, gemeente en zorgverzekeraar wijzen naar elkaar. Zelf hebben we het door omstandigheden ook niet breed. Daarom vragen we uw hulp. Elke euro is er 1 dichter bij mijn droom. Mijn steun en toeverlaat altijd naast me. Samen kunnen we de wereld aan!

Heeft u nog vragen, stel ze gerust. 

Nogmaals bedankt!