Hallo Allemaal,

Ik ben Laura en ik ben geadopteerd uit India. Sinds 16 juni 1984 ben ik woonachtig in het mooie Nederland. Hier ben ik opgegroeid bij een Nederlands gezin, waarvoor ik hen erg dankbaar ben. Ik heb de kansen gekregen die ik iedereen gun!

Toen ik een jaar of zeven was begon ik eigenlijk te begrijpen, dat ik een bruin kleurtje had en dat ik niet uit de buik van mijn adoptiemoeder kwam. Vanaf dat moment begonnen ook de vragen te komen hoe het dan wel zat. Mijn ouders zijn hier altijd heel open en eerlijk over geweest en ze probeerden ook zoveel mogelijk mijn vragen te beantwoorden.

Toch wisten mijn ouders ook niet veel, omdat de werkwijze van het adopteren door het adoptiebureau geen formeel dossier heeft opgeleverd. Als er een dossier zou zijn geweest, dan zouden al veel vragen beantwoord kunnen zijn. In dit dossier zou moeten staan wanneer ik geboren ben, waar ik geboren ben, eventueel de reden van adoptie, namen van ouders, een afstandsverklaring, etc.

Deze gegevens hadden mijn ouders niet, alleen een klein beetje informatie wat destijds aan de telefoon werd verteld. Het enige wat mijn ouders wisten, was dat ik geboren was ik Aurangabad en hoe mijn verzorgster daar heette. Ook wisten ze de naam van het kindertehuis in New Delhi en de naam van de directrice daar.

Het zal duidelijk zijn, dat het beantwoorden van vragen die in de loop van de jaren steeds meer kwamen, niet beantwoord konden worden en dat ik een manier moest vinden om dit naast mij neer te kunnen leggen, zoals veel geadopteerden.

Mijn ouders hebben altijd gezegd, dat het verstandig is om te wachten tot mijn eenentwintigste, om de reis te beginnen naar mijn roots. Mijn adoptiemoeder wilde deze reis heel graag samen met mij maken. Ze fantaseerde o.a. over die prachtige sari’s en hoe dat dan bij mij zou staan en natuurlijk wilde ze zelf ook dolgraag de cultuur van het land proeven.

Toen ik eenentwintig was, kregen wij helaas te horen dat mijn moeder terminaal ziek was en dat ze niet lang meer zou leven. Dit was natuurlijk vreselijk nieuws en ik moet zeggen, dat ik op dat moment, heel boos was op haar. Hoe kon zij mij nou ook nog verlaten. Natuurlijk hebben wij hier geen invloed op, maar…
Ik heb de laatste maanden van haar leven vaak gesprekken gevoerd over onze reis naar India. Helaas is mijn moeder in januari 2006 overleden. Het mocht niet zo zijn, hierdoor heb ik mijn onderzoek naar mijn roots langere tijd geparkeerd en daarnaast kwamen er andere dingen op mijn pad.

Totdat…

Het in juni weer door mijn lijf gierde, wat in al die tijd geregeld gebeurde, maar nu ging ik er toch voor zitten. Op google probeerde ik te kijken of er mensen waren die ook uit mijn geboortestad kwamen (wat tegenwoordig makkelijker is met socialmedia). Toevallig kwam ik bij iemand terecht die een van een tweeling was en uit de zelfde geboortestad als ik kwam. Ik heb met deze vrouw contact gezocht, ook al waren we vreemden van elkaar. Er was gelijk een klik, want we hadden de zelfde reis gemaakt. Ze was ontzettend aardig, welwillend en had dezelfde verzorgster gehad als ik. Ze had een foto voor mij van onze verzogster en nu kon ik mijn fantasieën inwisselen voor iets dat echt was.

Helaas is ze afgelopen januari overleden, maar nu weet ik hoe ze eruit ziet. Het geeft een stukje rust.

Inmiddels ben ik zelfs in contact gekomen met meerdere geadopteerden uit mijn geboortestad en zij hebben allen dezelfde verzorgster gehad. Erg bijzonder❤️

In oktober zal ik voor het eerst mijn geboorteland India bezoeken.Tijdens mijn bezoek aan Aurangabad zal ik de kerk (van mijn verzorgster), waar zij altijd kwam, bezoeken en ook haar laatste rustplaats. Op deze manier hoop ik het voor mij zelf een plekje te kunnen geven. Ook zal ik mij tijdens dit verblijf inzetten voor een goed doel. Ik zal mij inzetten voor de arme mensen in mijn geboortestad “Aurangabad”. Mensen die hier in de sloppenwijken wonen, maar ook mensen die hier op straat leven.

Armoede:een leven zonder basisbehoeften als voedsel, schoondrinkwater, watervoorzieningen, educatie en gezondheid.

Ik las onlangs een verhaal van een Indiase vrouw die vertelde, dat ze zes dagen per week werkt en acht of negen uren per dag. Ze werkt in een textielfabriek en krijgt een maandloon van 9000 roepie, wat omgerekend 116,26 euro is. Met dit bedrag kan ze net rondkomen. Hier schrik je toch van?

"Sani Welfare Foundation" is een organisatie die zich vrijwillig inzet voor arme mensen.Deze organisatie staat elke vrijdag en zaterdag op straat bij het Ghati hospital in Aurangabad. Zij zorgen dat deze mensen een goed verzorgde maaltijd en drinken krijgen. Weer of geen weer, zij staan er! Ook zijn ze bezig om onderwijs te bieden in de sloppenwijken. 

De organisatie bestaat geheel uit vrijwilligers en ze zijn afhankelijk van donaties.

Tijdens mijn verblijf zal ik ook een aantal dagen helpen, het zal fijn zijn wanneer ik hier niet met lege handen aankom en daarbij kunt u helpen!

Iedere cent die binnenkomt zal gedoneerd worden aan deze organisatie, zodat ze nog meer dagen kunnen volbrengen en andere projecten kunnen opstarten. 

Doneren kan vanaf elk gewenst bedrag. Je kunt op deze website direct doneren via iDeal. Elke bijdrage, klein of groot, helpt mee. Sani Welfare Foundation heeft alle steun dus hard nodig! 

Helpt u mee? 

Bedankt 🙏🏾

In de onderstaande link leest u hoeveel dagen ze al hebben volbracht.

https://m.facebook.com/hungerhasnoreligion/photos/a.358431944934623/370869093690908/?type=3&source=54&ref=page_internal