Hoii lief dat je de tijd neemt en ons verhaal wilt lezen...
Ik begin met de 1e mijn paard Ewald, Februari was een maand van stress, onzekerheid en ontdekking. Na een lange tijd tobben met iedere keer een hoefzweer bij Ewald besloot ik om naar de kliniek in Utrecht te gaan. Hier kwamen de artsen er achter dat er in zijn hoef dus 3 hoornzuilen zaten en een ontsteking op het bot. Dit moest allebei operatief verwijderd worden waarna Ewald nog bijna 2 weken op de kliniek moest blijven. Dit was een moeilijke beslissing omdat hij al op leeftijd is, maar het is gelukkig allemaal goed gegaan. Hij had gips om z’n hoef gekregen zodat de wond goed kon helen zonder dat er vuil in kwam, en het bood stevigheid aan zijn hoef. Na 2 weken moesten we terug om het gips te verwijderen en om te kijken hoe de wond genas. Hij is er nog lang niet maar het gaat wel steeds beter, gelukkig zonder complicaties en kunnen we weer snel (wss over een half jaar tot een jaar.. ) weer aan het werk. Hij mag nu gelukkig ook een uurtje uit de stal en in de longeerbak om wat extra beweging te krijgen.
Dan de 2e ons hondje Max, onze vrolijke stuiterbal, kon ineens bijna niet meer lopen, en op een gegeven moment bewoog hij helemaal niet meer, dus op naar de dierenarts. Na allerlei testen werd ons verteld dat hij een MRI nodig had, dus s'avonds met spoed naar de kliniek in Utrecht. De volgende dag kregen we te horen dat hij een nekhernia had, maar hij hoefde voor nu niet geopereerd te worden, deze hernia lost zich gelukkig voor een groot deel zelf op. Vrijdag mochten we hem weer ophalen gelukkig, maar hij heeft nog een lange weg te gaan, de komende 2 weken moet hij zo veel mogelijk bench rust krijgen. We zijn blij dat hij weer thuis is en langzame stapjes gaat hij weer vooruit.
En dan de 3e, nadat onze Max net thuis was ging het met onze andere hond Bella ineens heel slecht, ze was al op leeftijd, en het ging al een tijdje niet goed met haar, maar ieder keer krabbelde ze toch weer op. En ook al had ze geen zin om buiten te lopen, thuis was ze lekker gek aan het doen. Maar nadat Max weer thuis was gekomen ging het ineens snel slechter met haar, het leek wel alsof ze op hem had gewacht, we hoopten zo dat ze thuis zou gaan omdat ze zo bang was voor de dierenarts en we wilden niet dat haar laatste momenten in paniek was, maar na de hele nacht aan haar zijde geweest te zijn en haar troost en steun hebben gegeven, besloten we het is zover, dus met lood in onze schoenen en een steen in onze maag hebben we haar moeten laten gaan. Tot het laatste moment hadden we haar in onze armen gehad.
Zoals jullie begrijpen is dit alles bij elkaar een flinke rekening. Dus we kunnen alle hulp gebruiken, iedere donatie klein of groot zijn we u ontzettend dankbaar voor.