Beste lezer,

Op mijn 31 werd mij geadviseerd om een refractielaser (een Lasek behandeling) te laten verrichten. Ik aarzelde hier langdurig over en had sterke twijfels. Maar vanaf de eerste dag dat ik bij die kliniek binnen kwam stond alles in het teken van de noodzaak om mij over die drempel (aarzeling) heen te trekken. Tevens heeft de eigenaar van die betreffende kliniek, steeds op me ingesproken. 

Tenslotte werd in 2010 beiderzijds een refractielaserbehandeling verricht. De volgende dag had ik bijzonder veel pijn aan mijn ogen en heb ik contact gezocht met die kliniek. De pijnklachten, rechts meer dan links, bleven en ook het zien was zeer wisselend. Ik moest constant allerlei oogdruppels gebruiken, maar tot een echte oplossing van mijn probleem kwam het niet. Vanaf de eerste dag na deze behandeling bleef men zowel volhouden dat er sprake is van droge ogen, meiboomklierdysfunctie en algemene gezondheidsklachten (en hiermee het hoofdprobleem niet erkent) als ontkennen dat mijn zenuwen tijdens deze behandeling permanent beschadigd zijn, waardoor mijn ogen onder andere pijn doen. 

Ik wens hierbij te benadrukken dat men (zowel de eigenaar als oogarts) mij nooit heeft verteld dat het zou gaan om een amputatie van een gezond deel van mijn ogen en het verbranden van duizenden zenuwen in één van de gevoeligste delen van mijn lichaam. Maar ook niet welke gevolgen dit met zich mee brengt. Men heeft mij niet geïnformeerd over het feit dat mijn ogen buitengewoon kwetsbare organen zijn, met bijzonder veel zenuwen en dat er tijdens deze behandeling duizenden zenuwen door de lezer verwoest zouden worden, dat deze nooit meer teruggroeien en dat ik er een chronische pijn aan over zou houden. Dit verhaal kreeg ik niet te horen. Men is niet open en eerlijk geweest over de risico’s van deze behandeling.

Ik ben toen, ik meen in 2012, voor een second opinion onder meer bij dhr. C. de Windt, oogarts Rivierenland Ziekenhuis Tiel, geweest, die mij allerlei oogdruppels heeft geadviseerd. Ook ben ik onder behandeling geweest in het UMCU en ben ook een keer gezien in het AMC te Amsterdam. Geen van deze behandelingen leidde tot een oplossing. Op advies van oogarts Rouwen, ben ik toen, ik meen in 2017, ook doorverwezen naar het LUMC, waar ik gezien werd door prof. dr. G. Luyten, oogarts, en prof. dr. A. Dahan en mw. dr. M. van Velzen van de pijnafdeling van het LUMC. Na jaren lang onderzoek werd begin 2019 geconcludeerd door prof. dr. G.P.M. Luyten dat er sprake was van neuropathische pijnklachten. Tenslotte werd eind 2019 daar geconstateerd dat men geen behandelmogelijkheden voor me had. 

Men beseft niet dat ik heel veel dingen met mijn jonge kinderen niet kan doen. Men beseft ook niet dat ik in 2010 31 jaar oud was en dat dit de beste tijd van mijn leven had moeten worden, helaas mocht dat niet zo zijn.

Ik ben nu 41 jaar oud en kan me niet neerleggen bij de diagnose ‘geen behandelmogelijkheden’. Reden waarom ik deze inzamelingsacties ben gestart om geld op te halen voor onderzoek/behandelingen in het buitenland. Ik zit te denken aan een onderzoek door Edward Boshnick uit Miami of David Borsook, pijnexpert uit Harvard.

Ik doe het niet alleen voor mezelf maar ook voor mijn kinderen.

Alvast bedankt