Dit is geen gemakkelijke tekst om te schrijven, maar wel nodig. Omwille van de situatie kies ik ervoor om anoniem te blijven. Niet omdat ik iets te verbergen heb, maar omdat het voor mij emotioneel bijzonder moeilijk is om op deze manier om hulp te vragen.

Mijn vriendin is 37 jaar. Al meer dan een jaar had zij regelmatig last van wat toen werd gezien als spanningshoofdpijn. Omdat deze klachten bleven aanhouden, werd begin november uit voorzorg een hersenscan uitgevoerd. Daarbij ontdekten artsen toevallig dat zij twee aneurysma’s had op de hoofdslagader van de hersenen — iets waar we tot dat moment helemaal niet van op de hoogte waren.

Om een mogelijke hersenbloeding te voorkomen, werd op 26 november beslist om een stent te plaatsen. We waren opgelucht en dachten dat dit het grootste risico had weggenomen. Helaas kreeg ze op 16 december een ernstige complicatie, waarbij ze een beroerte kreeg.

Sindsdien heeft zij te maken met geheugenverlies. 15 Januari mag zij starten met revalidatie, waaronder ergotherapie en logopedie, om stap voor stap te werken aan haar herstel. Wettelijk werd haar rijbewijs voor zes maanden ingetrokken, wat het dagelijks leven en de organisatie van ons gezin aanzienlijk bemoeilijkt.

We hebben samen twee kinderen: een zoon van 15 en een dochter van 10. Vanaf januari moeten zij opnieuw naar school, wat door de huidige situatie volledig op mijn schouders terechtkomt. Tegelijk ben ik zelfstandige, en door de zorg en administratie kan ik mijn werk momenteel niet naar behoren uitvoeren.

Mijn vriendin valt door haar ziekte terug op de ziekenkas, waardoor ons gezinsinkomen sterk is gedaald, terwijl de vaste kosten blijven doorlopen. Ondanks dat we alles doen wat wettelijk en administratief mogelijk is, merken we dat het financieel moeilijker zal worden om dit alleen te dragen.

Hulp vragen op deze manier voelt voor mij zwaar en confronterend. Toch kies ik ervoor om nu al steun te vragen, vóór de situatie financieel te zwaar wordt en we in een spiraal terechtkomen waar we moeilijk uit raken.

Elke vorm van steun — groot of klein — helpt ons om deze periode door te komen zonder extra zorgen, zodat we ons kunnen focussen op wat nu het belangrijkste is: haar herstel en de stabiliteit van ons gezin.

Wie niet kan steunen met een bijdrage, helpt ons ook enorm door dit bericht te delen.

Dank je wel om de tijd te nemen om dit te lezen en voor elke vorm van steun.