Samen met mijn man heb ik een prachtig reisje gemaakt naar Gambia, lees hieronder een stukje van ons verhaal...ik zou heel graag een aantal families willen helpen, waarvan ik zeker weet dat het op de juiste plek terecht komt. 

Onze reis naar Gambia-Senegal was meer dan bijzonder, het was fantastisch, het was mooi, een belevenis, een avontuur, warm, maar ook vies, smerig en vooral hartverscheurend. 

Wij hadden een prachtig resort geboekt, man man wat een luxe, verwend tot op het bot door de altijd lachende en vooral lieve locals die keihard werken. We hebben echt genoten. 

De eerste dag maakte we direct kennis met een hele lieve jongen genaamd: Babung. Er was meteen een klik tussen ons en al snel raakte we aan de praat en vertelde hij veel over het land Gambia, over hemzelf, over zijn familie, en over de cultuur. Hij werkte in het Resort waar wij verbleven maar hij had ook een aantal dagen vrij. 

Omdat wij ook iets van Gambia wilde zien en ik vooral naar de apen wilde, besloten wij om met Babung op stap te gaan op zijn vrije dagen. Een betere gids konden we ons niet wensen, we hadden er in ieder geval vertrouwen in. 

Hoe luxe het resort was, zo arm is het erbuiten. We begonnen met een stuk wandelen door een soort bos, waar ik Babung nog voor de grap vroeg, je brengt oms wel weer terug he, hij moest lachen en zei natuurlijk Caroline, ik zal jullie weer veilig thuis brengen. (Dat nam ik dan maar aan) Na een heel stuk lopen kwamen we aan bij de enigste geasfalteerde lange snelweg waar Babung een taxi regelde. De taxi was volledig versierd met kerstversiering van binnen en van buiten. Verder was alles kapot, de ruiten, de kilometerteller, de stoelen en ik dacht oke...here we go, we gaan het zien! Op naar de apen! 

Aangekomen bij het Bijilo Park wilde Babung op ons wachten tot wij terug zouden komen, maar zo werkt het (voor ons) natuurlijk niet. We hebben Babung meegenomen naar binnen. Een tas vol met bananen en pinda's gekocht en op zoek naar de apen. Wat ons direct opviel is dat Babung zo aan het genieten was, die lach op zijn gezicht was onbetaalbaar. Wat blijkt hij was hier nog maar 1x in zijn leven geweest en toen was hij heel klein, met schooreis. Na een aantal minuten lopen met een local die steeds Monkey's come down riep, kwam er een aap...en nog één, en nog één, en nog vijftig!! OMG dit was het, dit wilde ik, dit was zo fantastisch, twee uur lang hebben we tussen de apen gelopen. Met een voldaan gevoel zijn we verder gegaan. 

Babung stelde voor om ons naar de vismarkt te brengen. Met een busje met nog 15 andere passagiers en nog een paar op het dak 🤣, gingen we een aardige rit maken. Alles wat we tegenkwamen was kapot, huizen, auto's, kleding van de mensen, verschrikkelijk! Verder was het één grote vuilnisbelt, wat een armoede, overal afval en vooral heel veel plastic. Ik wist dat er armoede zou zijn, maar als je er dan middenin staat, en je ziet, hoort, voelt en ruikt alles dan is het toch wel even iets anders. Toen we bij de vismarkt aankwamen wisten mijn ogen niet meer waar ze kijken moesten. Er liepen wel duizenden mensen, wel honderd boten en zeker wel honderden oude verroeste koelkasten gevuld met zakken ijs om de vis in te bewaren...(of dat helpt met 43 graden) We hebben nog nooit zoveel vis gezien, en eerlijk; ons buikjes zijn er denk ik niet tegen bestand om het daar ook te eten, dus dat hebben we dan ook maar niet gedaan. 

Vervolgens hebben we de rit voortgezet naar de Serrekunda Market. Wij wilde heel graag een voetbalshirt van Gambia voor onze jongste. Dit hebben wij geweten, na uren lopen, door de hitte, door duizenden mensen, sommige moet Babung van ons afslaan, kwamen we aan bij de shop...nou ja shop...tent eigenlijk. De belangrijkste en beste speler vanuit Gambia is daar Minteh, dus we hebben het shirt laten maken. Babung stond als een kind in een snoepwinkel te kijken en wij vroegen hem of hij ook een shirt wilde. Hij gaf aan dit niet aan te kunnen nemen omdat het veel te duur zou zijn. Hij heeft zelf nog nooit een voetbalshirt kunnen kopen. Op aandringen van ons, kregen wij hem zover, kies een shirt uit, en zeg maar wat voor naam je erop wil hebben. Hij wist even niet zo goed waar hij het zoeken moest, en ineens zei hij oke...maar dan wil ik maar één ding en dat is jullie namen op mijn shirt, dan zijn jullie altijd bij mij, want ik ben jullie zo dankbaar wat jullie vandaag voor mij doen. Ik heb maar even de andere kant opgekeken want het huilen stond me nader dan het lachen. Zo gezegt, zo gedaan, er loopt nu een hele lieve jongen in Gambia met onze namen op zijn Gambiaanse voetbalshirt, hoe tof is dat! (Dennis/Caro) 

Inmiddels was het al ver middag en besloten we terug te gaan, het was erg warm. Bij terugkomst bij het hotel hebben wij Babung natuurlijk iets gegeven want als je dit soort tripjes regelt via je reisbureau dan ben je veel geld kwijt. We wisten inmiddels van zijn thuis situatie af, vader overleden, moeder vertrokken en hij zorgt dus in zijn eentje voor zijn 2 broertjes, zijn zusje en zijn oma. Ook heeft hij laten zien wat zijn verdiensten zijn als hij heeft gewerkt en de prijs van een bucket rijst was ons ook bekend net zoals de huur van zijn huis, nou ja huis? Met die kennis hebben wij hem een bedrag aan geld gegeven en hem bedankt voor de fantastische dag. We zeiden tegen hem, kijk maar wat je ermee doet, maar ons gevoel zegt dat je een heel goed mens bent, en dat het vast goed zal komen. 

Na wat emoties namen we afscheid en diezelfde avond ontvingen wij een berichtje via whats app. 

Hij had besloten met de familie om een zak van 50 kilo rijst te kopen zodat ze de komende maand eten zouden hebben. 

(Lees: ze hebben van eind april tot oktober geen inkomsten meer omdat het seizoen voor toeristen stopt in deze periode) Onze harten waren gebroken, maar we voelde ons goed. We hebben iets kunnen betekenen en het komt direct op de juiste plek, hoe mooi is dat! 

Ik weet dat ik niet in me eentje Afrika kan redden, al zou je het wel willen, ik voelde me zelfs stiekem bezwaard om ons luxe resort op te lopen. Maarja...we hadden in ieder geval iets goeds gedaan, dacht ik....

Anyway, de volgende dag was Babung er weer, geëmotioneerd en vol met liefde kwam hij naar ons toe. Hij had dit nog nooit meegemaakt en zijn oma kon het ook niet geloven, oma was trouwens wel jaloers op zijn voetbalshirt. 😉

We hebben nog een aantal tripjes gemaakt naar Senne-Gambia en we zijn op Safari gegaan in Senegal. Dat was ook in één woord geweldig. Bij de grens was het wel een beetje eng, chaotisch en agressief maar we hebben het gered. 🤪 Eerst een lange busreis en vervolgens overgestoken per speedboot van Gambia naar Sengal, daarna weer een lange rit met de bus, onze ontbijt boxen uitgedeeld aan kindjes langs de weg 🩷 en vervolgens onze jeep in...We hebben prachtige dieren gezien, witte neushoorn, giraffen, zebra, buffels, krokodillen, landschildpadden enz. en als afsluiting nog een heerlijke pizza gegeten. 

Inmiddels is het wel een heel lang verhaal geworden, dus respect en mijn dank voor diegene die het helemaal gelezen heeft...😉 ik kan nog zoveel meer vertellen maar ik wil nog één ding kwijt en dan hou ik ermee op 😊

De laatste dag van ons verblijf kwamen we een stel Engelsen tegen en we raakte aan de praat, hun zouden nog een aantal dagen blijven en vertelde dat ze nog een hele koffer voetbalshirts hadden van hun Engelse lokale voetbalclub om uit te gaan delen op een school voor de kinderen. Daar schoot bij mij de oma van Babung door mijn hoofd...ik vertelde ons verhaal en ze vonden het zo mooi dat ik even aan moest geven wie Babung was...na dat gedaan te hebben beloofden ze mij dat ze er iets mee zouden gaan doen. Wij moesten helaas vertrekken en zouden dat niet meer meekrijgen, maar ik hoopte dat ze het echt zouden gaan doen. 

Toen het voor ons tijd was om onze koffers te pakken en wij de kamer wilde verlaten, stond daar Babung voor de deur, hij wilde onze koffers sjouwen, en zijn aller laatste dienst van deze vakantie aan ons bewijzen. Ik zei dat we zelf ook wel konden sjouwen maar het ging niet gebeuren...toen de bus aankwam werd Babung heel emotioneel, en hield het niet meer droog, het was eigenlijk zo erg dat hij nog maar snel een hele dikke kroel gaf, zei dat we voor altijd in zijn gebeden zitten en wist niet hoe snel hij weg moest rennen. Zijn baas gaf aan, Babung nog nooit zo gezien te hebben. Nou dan ga je toch huilend je bus in...maar het is zoals het is...ik heb zijn contact gegevens dus komt goed dacht ik. 

Twee dagen na thuiskomst ontvang ik wederom een whats app bericht van Babung...wat denken jullie...

De Engelsen hebben woord gehouden...een shirt aan oma gegeven, en nog een shirt aan Babung, een voetbal voor zijn broertjes en zusje gekocht, en nog een geld bedrag gegeven zodat hij zijn huur 1 maand vooruit kan betalen...echt mijn hart huilt van geluk voor deze familie! 

We hebben nog steeds contact met Babung, ik heb zijn volledige gegevens en dit is zo fijn, dat zelfs mijn vriendinnen al hebben aangegeven dat ze mee willen doen om bijvoorbeeld kleding op te gaan sturen. 

Als je me vraagt wat is het mooiste van je vakantie dan is het niet iets maar één zin die ik van verschillende gambianen te horen heb gekregen...

We zijn arm, we hebben bijna niks, maar we zijn gelukkig, weet je waarom? We zijn ontzettend rijk in ons hart! 

En daarbij sluit ik hem af, terug van vakantie, met onze neus op de feiten gedrukt en vooral proberen niet meer te zeiken over de kleinste dingen....wat we wellicht over 3 weken toch wel weer doen...in ieder geval zijn we een hele ervaring en mooie herinneringen rijker en hebben wij er een Gambiaanse vriend voor het leven bij. 

Liefs Caroline ❤️