Ik stel me even voor
Mijn naam is Geoffrey Van de Perre. Ik ben geboren op 17 april 1997 in Jette en ben trotse vader van drie kinderen: Ayden, Jill en Mila. Samen met mijn partner Tatiana Van Hoeck vormen wij een warm gezin. Met deze crowdfunding wil ik graag mijn verhaal delen en uitleggen waarom jullie steun voor mij en mijn gezin zo belangrijk is.
Mijn passie voor motorcross
Motorcross zit al van jongs af aan in mijn bloed. Vanaf mijn geboorte ging ik samen met mijn ouders mee naar wedstrijden, omdat mijn vader, Sandy Van de Perre, zelf motorcrosser was in de BLB-MCLB. Toen ik vijf jaar oud was, kreeg ik van mijn ouders mijn eerste quad van 50cc. Daarmee mocht ik voor het eerst rijden op een parcours van de VLB. Op mijn zevende begon ik echt wedstrijden te rijden met een KTM 50cc in de VJMO.
Mijn vader koos ervoor om zonder team te rijden en alles zelf op te bouwen. Ik volgde stages bij onder andere Brik Schelfhout en Jurgen Van Bellingen om mijn techniek verder te verbeteren. Al snel maakte ik de overstap naar 65cc, eerst met kleine wielen en later met grote wielen en versnellingen. Daarna volgden de 85cc, 125cc and uiteindelijk reed ik met een Suzuki 250cc tweetakt. Motorcross was mijn leven, mijn passie en mijn toekomst.
Het ongeval dat alles veranderde
Mijn clublokaal was in Café De Sportvrienden, ik had daar een 20 à 25 trouwe supporters. Met het gezin gingen we jaarlijks naar Spanje tijdens de krokusvakantie om te trainen. In 2014 besliste mijn papa om met de kerstperiode te gaan trainen. Op 23 december vertrokken we met enkele supporters en familieleden richting Spanje. 2 dagen later reed ik al op het parcour Sant Celoni. Mijn vader belde regelmatig naar het thuisfront met updates over hoe goed ik het deed, dat ik alle tafels nam. Hij was héél fier op mij.
Op 27 december 2014 sloeg het noodlot toe. Tijdens een sprong op een grote tafelberg veranderde een andere crosser plots van spoor en kwam hij in mijn spoor terecht. In een fractie van een seconde moest ik kiezen: op hem springen of mijn motor wegduwen om hem te ontwijken. Ik koos ervoor om mijn motor weg te duwen en daar lag ik.
De val op zich leek eerst niet dramatisch, maar ik kwam ongelukkig terecht op de rand van de tafelberg en rolde naar beneden. Mijn voet bleef vastzitten in een put, waardoor mijn knie volledig luxeerded. Mijn bovenbeen werd letterlijk losgetrokken van mijn onderbeen. Mijn vader kwam meteen aangelopen en vroeg mij om op te staan. "Dat lukte niet," zei ik, terwijl ik mijn been vasthield. Toen ik losliet draaide mijn onderbeen volledig weg. Dat beeld vergeet ik nooit meer. Voor een crosser was dat de grootste nachtmerrie die je niet wil meemaken: je been 180 graden zien draaien.
Ik werd met spoed afgevoerd naar een ziekenhuis in Barcelona, waar artsen onmiddellijk spraken over amputatie. Omdat de medische mogelijkheden daar beperkter waren, hebben mijn vader en supporters alles gedaan om mij terug naar België te krijgen. Gelukkig kon een goede vriend/trouwe supporter ons behelpen met de Spaanse Taal. Zo hebben de artsen mij een serieuze verdoving toegediend en een schelp rond mijn been voorzien, zodat ik naar een ziekenhuis in België kon vervoerd worden. De vlieger nemen was geen optie aangezien mijn slagader achteraan in mijn been strak gehouden moest worden. Na een lange en zware rit door de sneeuw, kwamen we de volgende ochtend uiteindelijk aan in UZ Brussel, waar dokters en professoren klaarstonden om mij onmiddellijk te opereren. Mijn mama had zoveel mogelijk informatie doorgegeven aan de artsen hier in België zodat ze al een diagnose konden stellen.
Jaren van operaties en revalidatie
Mijn eerste operatie vond plaats op 28 december 2014. Mijn knieschijf lag volledig in stukken en moest als een puzzel opnieuw samengesteld worden. Mijn knie werd gestabiliseerd met een fixator. Nadat de fixator op mijn knie geplaatst werd mocht ik het ziekenhuis verlaten op 30 december 2014. Thuis stood een ziekenhuisbed klaar in de living. Ik had elke dag verzorging, iedereen stond klaar voor mij. Zo een moment zegt soms meer dan 1000 woorden.
Helaas… Door infecties moest de fixator opnieuw verwijderd worden. Operatie na operatie volgde: kruisbanden, meniscus, pogingen om mijn been opnieuw te laten plooien… maar telkens zonder blijvend succes. Op een bepaald moment wisten de artsen in UZ Brussel zelf niet meer wat ze nog voor mij konden doen. Hier stond ik dan… Verschillende artsen bleven maar langskomen, maar telkens met negatief nieuws.
Via een vriend van mijn vader kwamen we uiteindelijk terecht bij dokter Koen Lagae in AZ Monica. Mama deed mijn verhaal aan zijn secretariaat en zij gingen dit doorgeven aan de dokter. Ondanks een lange wachtlijst van maanden mochten we toch snel langskomen. De week erna op vrijdag mocht ik op consultatie naar Antwerpen. Ik ging zonder verwachtingen naar die afspraak, omdat ik al zoveel negatieve adviezen had gekregen. Toen we de wachtzaal binnenkwamen wist ik niet wat ik zag. Op de muren hingen foto’s en handtekeningen van bekende sporters, van voetballers tot basketbalspelers. Ik kreeg toen echt kippenvel.
Toen de deur openging en ze riepen mijn naam ging ik met een klein hartje binnen. We hadden alle diskettes bij van mijn knie en een hele map vol met documenten. Deze overhandigde we aan dokter Lagae en hij zei dat ik mocht plaatsnemen op het ligbed. Ik deed mijn broek uit en werd weer geconfronteerd; ik dacht, het zal toch niets worden. De dokter bekeek mij en zei dat hij enkel de laatste diskette nodig had. Zijn antwoord was ja of neen op de vraag of hij me kon helpen. Tussen de 2 bestond niet voor hem. Al snel nam hij plaats achter zijn computer om de diskette te bekijken met de beelden van mijn knie.
Na het bekijken van mijn scans stond dokter Lagae recht en zei hij: “We gaan u helpen, jonge man.” Er viel een grote last van mijn schouders toen hij dit uitsprak. Ik was opgelucht, alsook mijn ouders en mijn supporters. Dat moment gaf mij opnieuw hoop.
Toen ik aankwam in AZ Monica waren het terug onderzoeken die gebeurden en scans nemen… Je kent dat wel. Ze gingen een prothese ligament plaatsen in eerste instantie. Helaas zou deze operatie niets uithalen omdat mijn eigen knie niet meer te herstellen viel. Ik had te veel schade opgelopen door eerdere operaties en de instabiliteit was te groot. Samen met dokter Lagae en professor Verdonck werd beslist om uiteindelijk een titanium knieprothese te plaatsen, omdat mijn eigen knie niet meer te redden was. Deze prothese zou voor mijn leven zijn. Deze werd met 2 pinnen bevestigd: 1 in het bot van mijn bovenbeen en 1 in het bot van mijn onderbeen. Dit was op zich een heel mooi resultaat.
De revalidatie was enorm zwaar, maar door het voorval was ik steeds moedig en bleef vechten ondanks de pijn. Ik moest al snel op eigen benen staan en liep met 1 kruk. Ik ging op regelmatige basis bij de kinesist waar ik goede zorgen kreeg, met dank aan kinesist Kris Abbeloos. Een paar jaar ging dit goed. Sporten moest ik in mijn achterhoofd houden. Dit was voor mij persoonlijk heel moeilijk, want ik was sinds kinds af aan al een bezige bij. Motorcross was mijn passie, mijn leven.
De strijd tegen infecties
Na enkele jaren begon de ellende opnieuw. Ik werd ziek, had hoge koorts… Ik ging opnieuw naar AZ Monica maar werd overgebracht naar UZ Antwerpen. Hier nam professor Nuyts alles over. Ik kreeg zware infecties op de prothese, hoge koorts en extreme pijn. Mijn ontstekingswaarden stegen levensgevaarlijk hoog; mijn CRP waarde stond rond de 450. Ik kreeg antibiotica toegediend via een katheter. Toen viel hier het verschrikkelijke woord amputatie. Mijn wereld stortte in.
Er zat 1 plastiek stukje in de prothese waarop de bacterie zich nestelde. Telkens opnieuw probeerden artsen de infectie onder controle te krijgen met operaties, spoelingen, antibiotica en lange ziekenhuisopnames. Sommige behandelingen leken even te helpen, maar de bacterie bleef telkens terugkomen. Na enige tijd begon de antibiotica zijn werk te doen en ging mijn CRP waarde in lichte vorm naar beneden. Na 8 weken mocht ik eindelijk terug naar huis.
Zo verstreken er 2 jaar zonder ziekenhuisopname. En weer ging mijn CRP waarde tot over de 400. Weer dezelfde handelingen die ze uitvoerden. Ik zag er zo tegenop. Telkens opnieuw die slag verwerken.
Een tikkeltje geluk
Ondertussen probeerde ik mijn leven verder op te bouwen. In 2017 leerde ik mijn vriendin kennen, Tatiana. Al snel gingen we samenwonen en genoten we samen van het leven. In 2020 werd onze zoon Ayden geboren. In 2023 volgden onze dochter Jill en in 2024 volgde ons laatste kindje Mila. Zij zijn mijn grootste motivatie om te blijven vechten.
Wanneer je denkt dat alles voorbij is en het geluk aan je zijde staat
Maar ook daarna bleef mijn lichaam het moeilijk hebben. In 2022 kreeg ik opnieuw een zware infectie. ’s Nachts lag ik te wenen en te roepen van de pijn. Mijn vriendin reed met mij naar het OLV in Aalst naar de spoedgevallen. Daar was ze weer… Die fucking bacterie. Ze had zich weer genesteld op de zwakste plek in mijn lichaam: de prothese van mijn knie. Hier werd weer het woord amputatie uitgesproken.
De infectie was zo hevig dat ze dokters van UZ Gent raad vroegen. Ik werd opnieuw overgeplaatst naar UZ Antwerpen. Nu hadden ze een luikje gemaakt kort bij de prothese. Mijn bot in mijn bovenbeen werd ook aangetast. Via dat luikje konden ze antibiotica parels rechtstreeks op mijn bot plaatsen. Stilletjes aan gingen mijn CRP waarden terug naar beneden. Na 6 weken mocht ik naar huis naar mijn gezin, op voorwaarde dat mijn bloedwaarden in orde bleven en ik absoluut niet op mijn voet zou steunen in het begin. Ik mocht mijn dijbeen niet overbelasten of erop steunen door het luikje dat erin gemaakt werd.
Op het thuisfront, weer na enkele weken ziekenhuis, stond mijn bed in de living opnieuw klaar. Hier wil ik ook een dankjewel zeggen aan mijn loeke Tatiana die dag en nacht voor mij klaarstond.
Alles bleek terug normaal te worden, ik had terug hoop in alles. De koorts was weg, de pijn was minder. Tot op een avond… Tijdens mijn herstel gleed ik thuis uit, waardoor mijn bil brak. Ik had héél veel pijn en was in paniek. Tatiana belde de ambulance en ik werd overgebracht naar het ASZ in Aalst. Mijn vriendin en mijn mama hadden de persoonlijke gegevens van dokter Nuyts en belden hem op met dit nieuws. De dag erna brachten ze mij opnieuw over naar UZ Antwerpen.
Hier was ik weer… Opnieuw een operatie. Mijn bot in mijn bovenbeen was gebroken. Na enkele dagen hebben ze mij geopereerd. Ze hebben een plaat aan de zijkant van mijn bovenbil geplaatst. Ergens een opluchting dat het maar mijn bot was, maar langs de andere kant weer een teleurstelling. Weer van op 0 moeten leren omgaan met een vreemd voorwerp in je lichaam. Gelukkig kwam alles opnieuw goed met de revalidatie.
De moeilijkste beslissing van mijn leven
In 2025 kreeg ik opnieuw slecht nieuws. In mijn been en tussen mijn prothese zat een bultje dat plots is opengegaan. Eerst leek dit een waterbelletje dat openging. Tevergeefs was dit weer de infectie die zijn weg zocht. Dagelijks kwam de verpleging langs en moest dit verzorgd worden. Er worden wieken ingestoken. Opnieuw werden er onderzoeken uitgevoerd en bloedafnames afgenomen… Het bleek chronisch te zijn. Door chronische infecties begon mijn prothese los te komen. Dagelijks leef ik met zware pijn. Slapen lukt amper nog en geen enkele pijnstiller helpt voldoende.
Na jarenlang vechten heb ik uiteindelijk de moeilijkste beslissing van mijn leven genomen. Op 12 mei 2026 heb ik mijn been laten amputeren. Die beslissing neem je niet zomaar. Het brengt veel angst, verdriet en onzekerheid met zich mee. Maar tegelijk hoop ik hierdoor eindelijk opnieuw een toekomst zonder constante pijn te kunnen opbouwen voor mezelf, mijn partner en onze kinderen.
Mijn droom
Motorcross zal altijd mijn passie blijven. Daarom ben ik op zoek gegaan naar mogelijkheden om ook na mijn amputatie actief te blijven. Niet in het crossen, maar actief met mijn kinderen, met mijn gezin. Zo ontdekte ik de gespecialiseerde protheses van Biodapt. Dit zou voor mij een droom zijn: opnieuw bewegen, sporten, spelen en een stuk vrijheid terugkrijgen.
https://www.biodaptinc.com
Helaas zijn deze protheses enorm duur en financieel onhaalbaar voor ons alleen. Daarom schrijf ik vandaag mijn verhaal neer, in de hoop op jullie steun. Elke steun, groot of klein, betekent enorm veel voor mij en mijn gezin.
Dankjewel
Ik wil graag mijn ouders (mijn overleden papa 🖤), mijn partner Tatiana, mijn kinderen, mijn zus en broer, mijn familie, schoonfamilie, vrienden en iedereen die mij al jaren steunt bedanken. Zonder jullie stond ik hier vandaag niet meer.
Dankjewel uit de grond van mijn hart.
Geoffrey Van de Perre #17
Op 12 mei stond mijn leven even stil. Ik onderging een beenamputatie en wist niet goed wat de toekomst zou brengen. Er waren momenten van verdriet, onzekerheid en angst. Momenten waarop ik moest leren afscheid nemen van mijn oude leven en de kracht moest vinden om een nieuwe weg in te slaan.
Maar opgeven was nooit een optie. Dag na dag vocht ik voor mijn herstel. Met vallen en opstaan, met goede en minder goede dagen, bleef ik vooruitkijken. Vandaag kan ik met trots zeggen dat ik heel goed hersteld ben. Sinds 19 juni ben ik gestart met mijn prothese en elke stap die ik nu zet, voelt als een overwinning op zichzelf.
Wat mij door deze zware periode heeft geholpen, is de liefde van mijn gezin. Een enorme dankjewel aan mijn vriendin en mijn kindjes. Jullie waren er op de moeilijkste momenten, wanneer ik het zelf even niet meer zag. Jullie stonden dag en nacht aan mijn zijde, gaven mij moed wanneer ik die kwijt was en herinnerden mij eraan waarom ik moest blijven vechten.
Deze weg heeft mij geleerd hoe kwetsbaar het leven kan zijn, maar ook hoeveel kracht er in een mens kan zitten. Ik ben dankbaar voor elke stap die ik vandaag opnieuw kan zetten en voor iedereen die mij gesteund heeft tijdens deze reis.
Soms verlies je iets dat je nooit dacht te kunnen missen, maar ontdek je tegelijk een kracht waarvan je nooit wist dat je ze had.