In english down the dutch part Soms lijkt het leven geen pauzeknop te kennen.
Voor mij een echtgenoot en een vader van vier kinderen kwam de ene klap na de andere. Eerst de diagnose darm en lymfklierkanker. Een woord dat alles stilzet. De behandelingen vragen al mijn kracht, zowel lichamelijk als mentaal. Werken, iets wat altijd vanzelfsprekend was, word onmogelijk. Van de ene op de andere dag viel de zekerheid weg.
Terwijl ik vecht tegen de ziekte, probeer ik vader te blijven. Aanwezig te zijn voor de kinderen, hen gerust te stellen terwijl ik zelf vol angst en onzekerheid zit. Elke dag opnieuw probeerd ik sterk te zijn, ook al word die kracht steeds verder uitgeput.
Net wanneer je hoopt dat het niet erger kan, volgt de volgende klap. En daarna nóg één. Alsof het leven blijft testen hoeveel iemand kan dragen. Financiële zorgen stapelen zich op, energie raakt op, en de toekomst voelt onzeker en zwaar.
Toch sta ik er. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik moet. Voor mujn vrouw en kinderen. Voor hun veiligheid, hun toekomst, hun gevoel van thuis. Maar niemand zou dit alleen moeten dragen.
Daarom vragen ik u om ons te helpen.
Een kleine donatie kan al een groot verschil maken. Elke bijdrage, hoe klein ook, helpt ons gezin om deze zware periode door te komen en geeft hen iets onbetaalbaars: ademruimte en hoop.
Sometimes it feels like life has no pause button.
For me, a husband and a father of four children, one blow followed another. First came the diagnosis: colon cancer and lymphoma. A word that makes everything stop. The treatments demand all of my strength, both physically and mentally. Working—something that was always taken for granted—became impossible. From one day to the next, all security disappeared.
While I fight the disease, I try to remain a father. To be present for my children, to reassure them while I myself am filled with fear and uncertainty. Every day I try to be strong, even as that strength is slowly being drained.
Just when you hope it can’t get any worse, another blow follows. And then yet another. As if life keeps testing how much one person can carry. Financial worries pile up, energy runs out, and the future feels uncertain and heavy.
Yet here I stand. Not because it is easy, but because I must. For my wife and my children. For their safety, their future, their sense of home. But no one should have to carry this alone.
That is why I ask for your help.
A small donation can already make a big difference. Every contribution, no matter how small, helps our family get through this difficult period and gives them something priceless: breathing room and hope.