Het ging toch fout. Mijn dochter van 35 en haar vriend zochten een woning. Dat is een hele uitdaging in deze tijd. Superblij toen ze vorig jaar op een fijne plek een huis kochten. Ze zagen zich er al helemaal  wonen samen met de 4 kinderen. Die dromen echt van een eigen slaapkamer.

Vol enthousiasme gingen ze van start maar helaas, nu een jaar later (in het zicht van de haven) is het op. Alle potjes zijn leeggeschraapt en de rekening is leeg.

Al vier maanden wonen ze bij ons, opa en oma in een klein huis. 3 Kinderen delen een slaapkamer. Niet zo raar dat we allemaal op ons tandvlees lopen.

We gunnen onze (klein)kinderen zo hun huis en hun leven terug. Een thuishaven, de veilige basis voor het gezin. Als je met ze meevoelt en je kunt iets missen zou je dan willen doneren? Als veel lieve mensen een klein bedrag geven (ieder tientje is er één) kan hun droom alsnog uitkomen. Enorm bedankt! Opa en oma.