Hallo lieve mensen,

Waar te beginnen in dit geheel?

Er speelt zoveel tegelijkertijd en dat is al vele jaren het geval. Hierbij wil een kijk geven op mijn levensverhaal. Op jonge leeftijd, 5 jaar jong, raakte ik twee weken in een coma door het inslikken van de hart medicatie van mijn oma. Ze had 1 werkende hartklep. Rond dezelfde leeftijd heb ik haar dood in bed aangetroffen, vragende om een verhaal voor te lezen. Ik kan me niks herinneren van mijn kinderjaren in Deventer. Enkel hoe ik aan mijn oma vroeg een verhaal voor te lezen en dat ze geen response gaf. Ik haalde mijn opa erbij, die gaf haar zachtjes tikken op haar wang en er liep speeksel uit haar mond hoek. Dit heb ik nooit kunnen vergeten, ik zie het nog steeds sterk voor me en het is nimmer verwerkt. Mijn opa en oma waren de enige mensen die mij liefde hebben getoond. Mijn opa stierf rond mijn 7e aan een hartaanval. Vlak voor zijn dood krijg mijn moeder een relatie met een nare man. Jaren later heb ik te horen gekregen dat hij mijn moeder had gewaarschuwd voor deze man en niet met hem een relatie te moeten aangaan. Hier is geen gehoor aangegeven.

Ik heb een hele moeilijke jeugd gehad waarin pedagogische verwaarlozing en mishandeling de hoofd noot hadden. Als kind ben ik veel in elkaar geslagen en gepest in mijn buurt. Ik verhuisde vanuit Deventer naar Amsterdam. Toen was ik 7 jaar. De Wibautstraat in de jaren 80 was een plek met junks. Spelen tussen de gebruikte condooms en naalden was "normaal". Mensen met een psychische stoornis liepen vrij rond in een tijdperk zonder smartphone. En de kinderen in de buurt hadden zacht gezegd de pik op mij. Pesten en in elkaar geslagen worden is iets wat jarenlang gebeurde op een dagelijkse basis tot latere leeftijd en dit gebeurde ook op meerdere scholen.

Mijn laatste basisschool juf drong erop aan dat ik dat ik naar het gymnasium zou gaan, omdat ze potentie in mij zag. Dat koste veel moeite, het niveau van gymnasium, aangezien ik nimmer ben gestimuleerd op educatief vlak. Doch haalde ik vooral bij wiskunde 9 en 10en, omdat er een docent gerichte aandacht gaf, iets wat ik niet gewend was, opdat ik extra mijn best deed. Wederom hadden een paar jongens het elke dag op mij gemunt en werd ik ook op de middelbare school dagelijks gepest.

Halverwege het 2e schooljaar werd ik ziek. Toen lag ik 2 weken op bed en drong mijn moeder erop aan naar de vrije school te gaan, zodat ik niet constant huiswerk hoefde te maken. Ik haalde op de vrije school met teveel gemak hoge cijfers, omdat het niveau zo laag lag in vergelijking met het gymnasium, dat de studiebol in mij verdween.

School boodt geen uitdaging en ik kwam in contact met verkeerde "vrienden". Die stuurde erop aan om te gaan experimenteren met drugs. Op 13 jarige leeftijd begon te blowen en drinken. Het blowen had een rare werking op mij. Ik ging steeds meer in mezelf toe keren.

Op een gegeven moment kwamen paddenstoelen op 15 jarige leeftijd in het beeld, op een veel te frequente basis. Ik raakte in een soort van psychose. Helaas was dat een gift en curse, omdat ik nuchter aan het hallucineren was, maar wel nog onderscheid kon maken. Artsen gaven geen gehoor en mijn moeder hield me graag binnen. Laten ben ik erachter gekomen dat mijn moeder münchhausen syndroom had.

Door de paddestoelen heb ik HPPD ontwikkeld, een gevolg van hallucinogene middelen, maar vooral door jaren met dichte gordijnen geen daglicht zien. Dit is een visuele stoornis waardoor je een constante ruis voor je ziet. Dat maakt dat alles droom achtig aanvoelt. Hier komt ook dissociatie bij kijken. De HPPD is nimmer weggegaan en er is geen remedie voor.

Er ontstonden angst/paniekaanvallen. Een jaar later ging dat gepaard met heftige zweet aanvallen. Dit is nimmer weggegaan.

Op een gegeven moment heb ik een huisarts aangesproken over de klachten en die gaf mij Oxazepam in een te lage dosering, waardoor er haast geen effect was. In plaats van de dosering te verhogen, maakte hij de stap om mij Seroxat voor te schrijven. De Seroxat zorgde voor depressie en suïcidaliteit. Deze antidepressivum heeft me nog verder van het pad af geholpen.

Na een paar dagen de medicatie te gebruiken kreeg ik ontiegelijk veel pijn in mijn penis en perineum. Alsof er een naald werd geprikt. Alles trok samen en ik raakte impotent op 22 jarige leeftijd. Dit is nimmer weggegaan.

Zodoende heb ik me vele jaren niet op straat durven vertonen door schaamte, aangezien ik werd uitgelachen. Elke dag zat ik binnen, gepaard met fysiek geweld van mijn moeder af. Klappen met de volle vuist.

Een 21 plus test gedaan op mijn 27e. Aangenomen op HBO niveau met als studie keuze maatschappelijk werk, omdat ik anderen wilde helpen. Dit was nogal heftig, omdat ik elke dag angst en zweet aanvallen had. Toch gaf ik niet op. Ik behaalde het 4e jaar en mijn minoren.

Ik ging naar een les waar niemand kwam opdagen. Ik raakte in gesprek met een inval lerares en vertelde over de dingen waar doorheen ging. Hierop vertelde ze dat haar dochter werkte bij Castle Craig en raadde aan om daar te werken aan de onderliggende problematiek. Ze hebben daar een oude hiërarchische insteek, daar waar ik had geleerd me naast een cliënt te plaatsen. Er was mij beloofd een eigen kamer te krijgen, terwijl het standaard protocol was dat je met 4 man op een kamer lag de eerste 4 weken. Tenzij je extra geld zou betalen, dan kreeg je ineens een prive kamer. Je telefoon werdt afgenomen en je werd 24 uur gefilmd. Ze hadden een kamer waar ze meerdere televisies hadden en psychologen waren mensen aan het observeren en keken met wie elkaar botsen. Zo kwam ik terecht in een kamer met zeer agressieve mensen en voelde me elke nacht onveilig en kwam nauwelijks aan slaap toe. Ik heb het over een uur slaap tot geen slaap per dag.

Op een nacht had iemand in de winter een raam geopend en ik kreeg een longontsteking. Deze werdt niet behandeld en ik zou zogenaamd last hebben van de bomen en de lucht, een irritatie van de keel. Ik hoeste de longen uit het lijf nonstop en dit hield weken aan. Ik klaagde tegen het personeel en er kwam frictie.

Ik had gele oordoppen in tegen het gesnurk van anderen wat zorgde dat ik last kreeg van oorsmeer. Alles werdt gefilmd, echter werdt ik naar een donkere kamer gebracht om de oren uit te spuiten. Het linkeroor werdt tweemaal uitgespoten. Het rechteroor één keer, want als ze het tweemaal zou doen kon ze mijn trommelvlies perforeren. Dat nadat het rechteroor tweemaal was uitgespoten. Ik moest olie druppelen. Drie dagen later kreeg ik ineens een pieptoon. Dit bleek tinnitus te zijn. Ze weigerden me naar een ziekenhuis te laten gaan, als je tijdig erbij ben valt er iets aan te doen. De tinnitus blijkt in een zweer extreme vorm te zijn, nadat ik met mensen met tinnitus heb gesproken. Hierdoor ben ik na terugkomst in Nederland aan de drank geraakt om het te onderdrukken.

Zodoende nam alcohol de overhand en werdt de studie niet afgemaakt. Hierdoor heb ik nu een studie schuld van 90.000 euro en geen diploma.

Het lukte mij met hulp jarenlang sober te geraken.

Het campus contract liep af en ik kwam op straat te staan. Via een datingsite kreeg ik contact met een dame uit Delft en die boodt aan bij haar in te trekken. Die helaas borderline heeft en daar kwam wederom fysiek geweld bij kijken. Ik wist niet waar ik terecht moest en bleef 9 maanden in deze situatie. Daarnaast was ze alcohol verslaafd en werdt erop aangedrongen mee te drinken. Uit het niets was er een dag dat ik nauwelijks kon lopen. Ik kreeg pijnen bij mijn voeten en knieën. Zwellingen vooral bij de voeten. Ik blijk nu reumatische artritis te hebben. Weer iets erbij waar geen oplossing voor is.

Op een gegeven moment was ik klaar met het misbruik, ik moest met de pijn het huishouden blijven doen, toen ik mezelf hierover naar haar toe uitte werdt ik op straat gezet.

Zodoende raakte ik terecht in een daklozenopvang. Met mijn HSP, gebruikers en mensen uit de GGZ was dat een ondragelijke situatie. Ik ben zelfs meermaals in elkaar geslagen en een paar man heeft gepoogd mijn schenen te breken. Hens de foto, nimmer zoveel pijn gehad en een zeer traumatische ervaring.

Ik mocht bij de daklozenopvang enkel verblijven als ik zelf een huis zou regelen en gelukkig had ik met 12 jaar woonduur een huisje kunnen vinden. Echter had ik geen geld voor de inrichting. Ik vroeg bijzondere bijstand aan. Dat heeft 3 maanden geduurd. 3 maanden lang op beton slapen op een paar dekens met reuma was en is nu nog steeds erg pijnlijk. Ik heb een lening gekregen van de gemeente, bijzondere bijstand. Op aanraden van iemand uit de daklozenopvang heb ik het in de crypto geïnvesteerd, met een hefboom, wat maakt dat je kan geliquideerd worden. Dat is onlangs gebeurd waardoor ik nu heel erg in de problemen ben gekomen in de huidige situatie. Al een paar dagen ben ik wakker door de stress.

Nu heb ik een schuld én ik kan geen inboedel kopen. Daarnaast moet ik de consequenties ondervinden dat ik het niet heb uitbesteed aan spullen. Dit probeer hiermee te voorkomen. Ik ben echt bang voor de consequenties. 

Dit is een oprechte schreeuw om hulp. Ik denk al sinds de Seroxat aan zelfmoord en nu wil ik hier voor een trein springen. Ik vecht tegen de gedachten, maar ik ben mentaal en fysiek al tijden op en er klaar mee. Onderhand ben ik nu 42 jaar. Daarom heb ik willen meegeven wat voor een leven ik heb moeten dragen, waar ik veel nare dingen nog heb weggelaten (!), en niet meer weet wat te doen.

Ik hoop dat men begrip heeft voor mijn domme fout. Het crypto gedeelte is mijn eigen schuld. Echter hoop ik dat men inziet in wat voor situatie ik verkeer en hier begrip voor heeft. Ik wil enkel mijn huisje kunnen inrichten, geen problemen krijgen met de gemeente en rust krijgen.

Op veel vlakken heb ik trauma verwerking nodig en dat kan enkel in rustig vaarwater. EMDR zou worden opgestart, maar dat is niet mogelijk in een stressvolle situatie.

Ook probeer ik gerichte hulp te vinden voor de problemen op het gebied van urologie. Er speelt meer dan enkel impotentie, het doet elke dag pijn. Echter word ik steeds door artsen weggepraat. En door mijn schaamte ben ik te onzeker om voor mezelf op te komen. Door jelqing voel ik niks meer op de schaft en zit de huid van de scrotum nauw tegen en om de penis heen, waardoor het niet alleen visueel onprettig oogt, het is consequent het gevoel alsof ik net een trap daar heb ontvangen en/of het blauwe ballen gevoel.

Helaas is er geen steun netwerk, geen vrienden, geen familie of kennissen. En ik schaam me enorm om dit allemaal überhaupt publiekelijk te maken. 

Ik heb een artikel gevonden over een arts in England die de urologie problemen kan verhelpen, maar de kosten liggen heel erg hoog. Dit gedeelte is zeer moeilijk om te dragen en het eist mentaal zijn tol.

Liefs,

Nick ;