Dag 3: Woudenberg - Begraafplaats Schollevaar, Capelle a/d IJssel

Maandag 24 Juni 2019.
Tien jaar later...

En dan is de laatste dag aangebroken.
We hebben een zwoele nacht achter de rug, waarin het maar niet donker leek te worden.
Om half 6 worden we langzaam al wakker door het licht wat de hotelkamer in schijnt.
Omdat er voor vandaag boven de 30 graden is voorspeld, zou het natuurlijk verstandig zijn om zo vroeg mogelijk op de fiets te stappen.
Toch blijven we nog even liggen en pakken nog een beetje rust.
We weten dat we een lange, moeilijke dag voor de boeg hebben.
We pakken alvast de spullen bij elkaar en nog voor half 8 zitten we aan het ontbijt.
Dat is weer een heerlijke start van de dag en pept ons even op.
We zien allemaal een beetje op tegen deze dag.
Vanwege de warmte, de zadelpijn, de andere pijntjes die we inmiddels hebben en omdat het vandaag natuurlijk ook echt 24 juni is.
Vandaag is het 10 jaar geleden dat Alice is overleden. 10 jaar!
Zo lang en toch ook nog maar zo kort geleden, dat we rond haar bed zaten en zagen dat ze het leven hier los liet.
Maar ook al is ze hier niet meer, we dragen haar nog wel met ons mee.
Juist op deze dag, waar we alle kracht voor kunnen gebruiken.

Om half 9 zitten we dan weer op de fiets en laten Woudenberg achter ons.
De bedoeling is om in de buurt van Houten koffie te drinken.
We voelen nu de warmte al over ons vallen, maar gelukkig staat er wel een beetje wind.
Al gauw fietsen we weer in het bos, waar het heerlijk koel is.
Alhoewel we langs een drukke N-weg fietsen, is het wel heel mooi hier.
Al vanaf het begin moeten we wel steeds even aanzetten, want we gaan wel continu omhoog en omlaag.
Dat kost toch best wat energie.
We komen voorbij de KNVB campus in Zeist, langs Austerlitz en zien dan op de borden aangegeven dat we ook in de buurt van Slot Zeist zitten.
Omdat we graag nog een foto willen maken voor De Zonnebloem, met onze gesponsorde T-shirts en vlag, stelt Mirjam voor om dit bij slot Zeist te doen, zodat we een mooie achtergrond hebben.
Dat is een goed idee.
We hoeven er niet eens zo veel voor af te wijken van onze route, want voor we het weten staan we voor Slot Zeist.
Er is alleen niemand te bekennen in de buurt om even een foto van ons te kunnen maken.
Terwijl Iris al staat te klooien met haar telefoon om de zelfontspanner in te stellen, komt er een auto het plein van het Slot opgereden.
De vrouw in de auto wil ons graag helpen en is ook meteen geïnteresseerd in onze tocht.
We doen ons verhaal en ze maakt van ons een foto.
Wat een leuke ontmoeting weer!

Net als we klaar zijn om onze rit verder te vervolgen naar Houten, waar we koffie zouden drinken, laat Mirjam weten dat ze eerst snel naar de wc moet.
Ze had vanmorgen al diarree en dat lijkt nu weer op te komen.
We zoeken snel naar een restaurant en gelukkig is deze niet ver weg.
Arme Mirjam, dat is echt rot op zo'n dag als dit!
Heeft waarschijnlijk toch te maken met de inspanningen van de afgelopen dagen en met een stukje spanning.
Omdat we nu toch een stop hebben, besluiten we hier maar even wat te drinken.
We bespreken meteen dat het sowieso vandaag, gezien de warmte, handig is om wat vaker kort te stoppen om even goed te drinken en verkoeling te zoeken.
Na deze eerste stop, gaan we verder richting Bunnik en Houten.
Dit gedeelte van de rit verloopt onrustig.
We stoppen vaak om te drinken, dan weer om ons in te smeren, dan weer omdat 1 van ons moet plassen (dit doen we soms ook in de bosjes, omdat we niet vaak een gelegenheid tegenkomen waar we kunnen plassen...) en dan weer omdat Henk even de route wil checken.
We hebben allemaal het gevoel dat het niet erg opschiet zo, maar door de warmte is het ook niet anders.
Gezien de tijd die we steeds kwijt zijn aan deze korte stops, besluiten we om vandaag niet uitgebreid te gaan lunchen, maar om onze lunch in een supermarkt te kopen en dit buiten op ene bankje ergens op te eten.
Rond 12 uur fietsen we in het dorp IJsselstein, waar een grote Albert Heijn is.
Als we daar binnen stappen, komt de heerlijke koelte ons tegemoet.
Wat zou het heerlijk zijn als we hier binnen onze lunch zouden kunnen eten op een bankje!
Maar helaas, zo groot is deze Albert Heijn nou ook weer niet.

We kopen wat broodjes, maaltijdsalades en flesjes drinken en vervolgen onze weg.
We willen proberen om nog een klein uurtje door te fietsen, omdat we zo vroeg mogelijk zo veel mogelijk kilometers willen maken.
Door de vertragingen in de ochtend, hebben we er nu pas 30 kilometer op zitten.
We hebben dus nog wel wat in te halen.
Vol goede moed trappen we door, maar de warmte gaat ons steeds meer tegenstaan.
Dat we midden in de brandende zon op een lange rechte weg fietsen, helpt daar niet aan mee.
Ook krijgen we toch wel steeds meer trek en helpen de tussendoortjes niet genoeg om de honger te stillen.
Iris ziet het op een gegeven moment niet meer zitten en roept dat we toch maar eerder moeten stoppen om de lunch op te eten.
Maar hoe we ook zoeken, nergens in de hele omgeving is een geschikte schaduwplek te vinden om de lunch even rustig op te eten.
Geen bankjes, geen restaurantjes, in de wijde omgeving geen dorpjes, alleen maar huizen langs de kant van de weg en uitgestrekte weilanden die in de volle middagzon liggen.

We fietsen en fietsen, tot het echt niet meer gaat en Iris roept dat ze haar fiets aan de kant zet.
Mirjam reageert snel en schiet een erf van een boerderij op.
Er staat een camper op het erf, maar verder lijkt het verlaten.
Er is een stukje gras met een paar bomen, waardoor er een stukje schaduw is.
We kijken om ons heen of we iemand zien.
Het lijkt er op dat er niemand is, dus we gooien onze fietsen aan de kant en gaan gewoon op het gras zitten om te eten en te drinken.
Langzaam komen we weer een beetje bij, het eten en drinken doet ons goed.
Als Mirjam en Iris languit in het gras nog even uit liggen te puffen, ziet Mirjam ineens een bericht op haar telefoon.
We hebben nog een donatie gekregen. In het bijgevoegde bericht staat: "Veel succes nog met jullie tocht! Groeten van Elsbeth, de mevrouw van de bakker afgelopen zondag in Eerbeek."
Dat is van die vrouw die ons gisteren aansprak op het pleintje in Eerbeek, waar we koffie hebben zitten drinken en die we een folder hebben meegegeven.
Wat ontzettend lief. hier krijgen we meteen weer nieuwe energie van.
We hebben weer de motivatie om verder te gaan.
Als we naar de fietsen lopen, komt er een man met een hond het erf op.
Het blijkt de eigenaar van de boerderij en camper te zijn.
Hij vraagt ons of we nog even water willen bijvullen.
Dat laten we ons geen 2 keer zeggen!
Achter de camper staat een wasbak waar we lekker koud water kunnen tappen.
We bedanken de man hartelijk, weer zo'n fijne ontmoeting!
Nu lukt het ons wel om weer even door te zetten.

We vervolgen onze route richting Vlist.
Met een klein stukje tegenwind fietsen we langs dorpjes als Polsbroekerdam en Polsbroek.
Volgens Google Maps is het vanaf Vlist nog zo'n 25 kilometer naar Capelle aan den IJssel.
Een kippenstukje zou je zeggen, maar voor ons op dit moment nog best wel veel.
We besluiten om het laatste stuk gewoon iedere 20 a 30 minuten even te stoppen om wat te drinken in de schaduw en de benen te strekken.
Rond Ouderkerk aan den IJssel zullen we dan nog een laatste stop doen bij een restaurantje ergens, voordat we bij ons einddoel zijn.
Deze afspraak werkt goed voor ons.
De korte stopjes werken net even genoeg om ons op de been te houden.
We voelen ook dat de lunch zin werk doet en een extra banaan doet ook wonderen.
Natuurlijk helpt het ook dat het einddoel langzaam in zicht komt.
We zijn heel dichtbij!
Nu gaan we het halen ook!
Mirjam en Iris hebben allebei een foto van Alice in het zicht op hun fiets.
Iedere keer als we daar naar kijken, weten we weer waarom we dit zijn begonnen en krijgen we weer nieuwe kracht.

Ter hoogte van Berkenwoude, gaan we al uitkijken naar een terrasje om nog een laatste drankje met z'n drieën te doen.
Dit blijkt een lastige klus te zijn op maandag, alles is gesloten.
Ook in Ouderkerk aan den IJssel blijkt er nergens een mogelijkheid.
Dat is jammer.
We besluiten om dan maar eerst het pontje op te gaan en aan de overkant een plekje te zoeken.
We varen over naar Nieuwerkerk aan den IJssel.
Daar aan de overkant zit Leefhuis de Olifant, waar we tijdens onze trainingen ook al eens een drankje hebben gedaan.
Helaas is ook dit restaurant gesloten op maandag.
We fietsen verder door het het bos van Hitland, langs de golfbaan.
We weten dat we nog 1 plek op onze route tegen komen, die misschien wel open is en dat is De Rode Leeuw.
En ja hoor, daar aangekomen blijken ze open te zijn!
Het is belachelijk dichtbij ons einddoel, slechts 5 kilometer ervandaan.
Toch willen we dit avontuur graag met z'n drieën afsluiten, voordat we zo meteen weer herenigd worden met onze gezinnen.
En, niet geheel onbelangrijk, Henk krijgt nog een keer een cappuccino.
En geloof me, dat is voor iedereen gezelliger...

We sluiten af met een laatste drankje samen en hebben eigenlijk niet veel woorden meer nodig.
We zijn trots op elkaar en dankbaar dat het, ondanks de warmte, zo goed verlopen is.
Dankbaar ook voor de fijne gesprekken en voor de lol die we hebben gehad.
We zijn klaar voor de eindstreep.
Met een heerlijk gevoel stappen we voor de laatste keer gezamenlijk op de fiets.
Mirjam houdt al fietsend de vlag van De Zonnebloem vast, wat een hoop verbaasde blikken van voorbijgangers oplevert...
Dan komt de, voor ons zo vertrouwde plek, begraafplaats Schollevaar, in zicht.
Wat hebben we hier al veel herinneringen liggen.
Zoals de eerste keer dat we hier kwamen met elkaar, om een mooie plek uit te zoeken voor het graf van Alice.
Die plek vonden we op een toen nog leeg veld, onder een prachtige appelboom.
Onder diezelfde appelboom stonden we enkele dagen later, toen we Alice naar haar laatste rustplaats brachten, omringd door honderden geliefden en bekenden.
Deze plek werd later de plek waar we geregeld alleen of met elkaar naartoe gingen om Alice te gedenken, tegen haar te praten of om te huilen omdat we haar even misten.
Ook nu nog, 10 jaar na het overlijden van Alice, is het een belangrijke en bijzondere plaats voor ons.
Dat we deze mooie tocht juist op deze plek afsluiten, geeft de tocht nog een beetje extra glans.
Het laat zien waar wij dit allemaal om begonnen zijn en dat is Alice herinneren, om wie ze voor ons was en nog steeds is.

Om 10 over half 5 rijden we de begraafplaats op, naar het graf van Alice.
Vanuit de verte horen we al geklap en daar staan ze dan: Lydia, Bas, Jan, Evy, Finn en Elin!
We worden onthaald met bloemen, kusjes en dikke knuffels!
Wat een steun zijn deze mensen voor ons geweest!
Zonder hen hadden we dit allemaal niet kunnen doen.
We zetten met elkaar zonnebloemen en rozen neer bij het graf en steken de kaars aan.
Er blijken ook al 4 rozen te staan van Dick en Pauline, de beste vriendin van Alice.
Voor ons alle drie een roos en ook 1 voor Alice, wat ontzettend lief!
Ook worden we nog verrast door Eline, vriendin van Iris, die ons komt feliciteren met ons behaalde doel.
Ook zij heeft, net als zoveel anderen, enorm met ons meegeleefd.

Dan is het tijd voor Bas om ons te laten zien wat we in totaal hebben opgehaald met onze actie voor De Zonnebloem.
Hij houdt een bord omhoog met een ongelofelijk bedrag van €1820,-!
Daar durven we wel mee aan te komen bij De Zonnebloem!
Wat mooi dat we hier ook nog iemand blij mee kunnen maken!
Dankzij iedereen die ons gesteund heeft en hieraan heeft bijgedragen!

En dan is het tijd om afscheid te nemen van elkaar.
We knuffelen elkaar nog een laatste keer en gaan dan ieder lekker naar ons eigen huisje.
Vanavond weer in ons eigen bed, met een zeer voldaan gevoel!

Binnenkort zullen we het bedrag mogen overhandigen aan de Zonnebloem.
Uiteraard zullen we daar nog een mooi bericht van schrijven inclusief de bijbehorende foto's.

Voor nu:
Aan iedereen die met ons heeft meegeleefd, ons heeft gesteund en/of heeft bijgedragen aan onze Tour d'Alice: Heel erg bedankt!
Jullie steun en liefde maakte deze ervaring tot een bijzondere herinnering.

Henk, Mirjam en Iris

Dag 2: Van Vorden naar Woudenberg. 23 juni 2019.

Dag 2 is aangebroken.
We hebben een iets betere nacht achter de rug, maar voelen onze spieren van het fietsen van gisteren toch wel.
Om half 8 gaan we aan het ontbijt. Er blijkt in het hotel een enorm uitgebreid en luxe ontbijt voor ons klaar te staan.
Allerlei heerlijke broodjes, yoghurt met vers fruit, verschillende soorten vleeswaren en voor de liefhebber gebakken ei met spek.
We nemen het ervan, zodat we goed aangesterkt op weg gaan.

Nadat we onze buikjes vol hebben gegeten, pakken we de spullen weer in en stappen we rond half 9 weer op de fiets.
Ai, dat is even pijnlijk. Bij het opstappen voelen we meteen de bekende zadelpijn plekken al.
Dat wordt afzien vandaag...
Na een stukje fietsen went het wel een beetje, maar je moet wel steeds van houding blijven wisselen.
De route brengt ons van Vorden door een prachtig stuk natuurgebied richting het volgende dorp Brummen.
We struikelen hier zowat over de wielrenners, die allemaal vandaag besloten lijken te hebben de Tour de France na te gaan doen.
Het is dan ook nu nog, heerlijk fietsweer, dus geef ze eens ongelijk.

We fietsen over de Liudger brug over de IJssel, waar we mooi de uiterwaarden (leert Henk ons) kunnen zien.
We kijken onze ogen uit naar de prachtige huizen in de omgeving.
Grote villa´s met rieten daken en grote glazen puien.
Mirjam en Iris fantaseren er flink op los en zien zichzelf al helemaal in zo´n huis wonen.
Wel in de Randstad dan uiteraard, niet hier...

Door Brummen heen komen we terecht in het dorpje Eerbeek.
We hebben inmiddels trek in koffie, maar omdat het zondag is, vrezen we dat er maar weinig open is.
Als we in het centrum van Eerbeek aankomen, zien we dat de plaatselijke bevolking zich massaal verzamelt bij de bakker op de hoek, waar ook een klein terrasje buiten staat.
Er is in ieder geval iets open.
Ze blijken wel koffie te hebben, maar geen cappuccino.
Dat is even een tegenvaller, maar we besluiten toch even een pauze te nemen.
Op het plein voor de bakker zijn ook een paar fonteintjes die heerlijk koel water omhoog spuiten, dus ook daar maken we even gebruik van.
Terwijl we zo even uitrusten, komt er een vrouw naar ons toe.
Ze heeft de foto op Mirjam haar fietstas zien zitten, waar wij met z´n drieën op staan, met daarboven de tekst: Tour d´Alice 22/23/24 juni en ze komt aan ons vragen wat voor tour we precies aan het fietsen zijn.
Mirjam vertelt haar over Alice en over de Zonnebloem, waar we geld voor ophalen.
De vrouw reageert heel lief en enthousiast en we geven haar dan ook een folder mee met extra informatie over onze actie.
Ze gaat de folder meteen aan haar man laten zien en we zijn even heel trots op deze leuke ontmoeting.

Als we de route vervolgen, geeft Henk aan dat hij zijn dagelijkse cappuccino toch wel erg mist en dus kijken we uit naar een eerstvolgende mogelijkheid om er toch nog 1 te scoren.
Dat lukt gelukkig bij een cafetaria langs de weg.
Henk ook weer blij en zo kunnen we weer verder.
Vanuit Eerbeek fietsen we zo het gebied van de Hoge Veluwe in.
Hier is het natuurlijk prachtig fietsen, dwars door het bos.
De bomen zorgen ook nog eens voor een stukje verkoeling, wat we zo langzamerhand steeds meer nodig gaan hebben. Hoewel de weg door het bos heerlijk is, gaat het ook wel heuveltje op, heuveltje af, waardoor het ook wel vermoeiend is.
Halverwege de route komen we bij een restaurant in Hoenderloo, waar we even een plaspauze houden.
We overwegen om hier ook te gaan lunchen, maar het is pas 12 uur en we hebben er nog maar zo´n 35 kilometer op zitten.
We moeten nog wel een heel eind en gezien de warmte is het beter om nu nog wat meer kilometers te maken en tussen 1 en 3 uur het wat rustiger aan te doen.
We besluiten daarom om nog niet te gaan lunchen, maar om het even te doen met een kleine versnapering uit een cellofaantje (en voor wie geen Henks spreekt, dit betekent een tussendoortje uit folie).

Omdat we nu besloten hebben nog een stuk verder te fietsen, scheuren we ook het volgende dorp Otterlo met een noodgang voorbij.
Dat blijkt achteraf niet zo'n goed idee, want na Otterlo lijkt er geen enkel dorp meer te komen en we beginnen nu toch wel een beetje honger te krijgen.
We kijken op Google maps of er ergens in de buurt een plek is om een broodje te eten.
Deze geeft aan dat er op een paar kilometer afstand een eetcafé zit, een klein stukje het bos in.
We wagen het er op en rijden er naartoe.
Als we er volgens Google Maps bijna zijn, rijden we een groot terrein op met de naam De Hartenberg.
Het terrein bestaat uit een groot gebouw met allemaal kleine gebouwen eromheen.
We kijken een beetje verbaasd om ons heen of we hier wel moeten zijn en worden meteen aangesproken door een mevrouw die ons ziet zoeken.
Volgens haar kunnen we hier in het grote gebouw wel een broodje krijgen, of in het theehuis verderop.
Dat theehuis blijkt het eetcafé te zijn, wat Google Maps aangaf, maar daar hebben ze alleen maar thee met wat lekkers erbij.
Geen broodjes dus.
Omdat het hele terrein ons een beetje vreemd overkomt, het lijkt op een soort hippie commune, willen we eigenlijk alweer vertrekken.
Zeker nadat Mirjam ineens uit het niets een rugby bal op zich af ziet komen, die door een soort boze puber gegooid wordt.
Niet per se naar haar, maar hij lijkt gewoon boos aan het gooien te zijn.
Dan komen we diezelfde mevrouw van de ingang weer tegen, die ons richting het ´restaurant´ wijst.
We besluiten toch maar even binnen te kijken.
Het restaurant blijkt een soort kantine te zijn, maar beschikt wel over een menukaart met enkele broodjes en salades.
Omdat we inmiddels allemaal echt honger hebben, gaan we maar gewoon zitten.
Bij navraag blijken we in een woon-zorg complex terecht gekomen te zijn voor verstandelijk gehandicapten die hier wonen en werken.
Nu snappen we ook het ´incident´ met de rugbybal wat beter...
Onze lunch wordt ook klaargemaakt door 1 van de bewoners.
Op een kleine vergissing in de bestelling na, gaat dit allemaal heel gesmeerd.
Als we lekker zitten te eten, komt een andere bewoner vlakbij ons aan tafel zitten.
Hij begint meteen te praten tegen ons.
Ietwat ongemakkelijk
voeren we een gesprek met hem want hij is moeilijk te verstaan, maar vindt het zichtbaar gezellig dat er ineens 3 hele andere mensen bij hem aan tafel zitten.

Na deze bijzondere ervaring stappen we weer op de fiets.
De warmte valt nu als een deken over je heen als je de buitenlucht weer in stapt.
Hoewel we op de fiets een lekker windje voelen, gaat de warmte ons toch ook wel parten spelen.
Het zorgt voor extra vermoeidheid.
Maar we hoeven nog maar ongeveer 20 kilometer, dus dat moet lukken.
Door het bos fietsen we weer verder, tot we in Lunteren zijn.
Omdat we allemaal nog wel in een lekker tempo fietsen, rijden we door richting Scherpenzeel en Woudenberg, waar we uiteindelijk zullen slapen.
Ergens tussen Lunteren en Scherpenzeel loopt op een gegeven moment onze route vast.
De weg die we zouden moeten fietsen, is afgesloten met een hek.
We kiezen een alternatief pad, wat er vlak naast loopt.
Google Maps pakt deze route over en het lijkt op het eerste gezicht niet al te ver om te zijn.
Wat we echter niet weten, is dat dit pad al snel verandert in een onverhard zandpad.
We twijfelen even of we terug zullen gaan, maar het is ook wel weer een leuke afwisseling van de geasfalteerde fietspaden en N-wegen waar we al zo lang op fietsen.
Het is zelfs zo´n leuk pad, dat we voor heel even vergeten hoeveel zadelpijn we inmiddels hebben...
De route via dit pad blijkt wel iets langer dan verwacht en als we weer ´in de bewoonde wereld´ terecht komen, zijn we helaas niet in het verwachte Scherpenzeel, maar in de plaats Renswoude, wat eigenlijk een stukje terug is...
Dit is wel een enorme domper, zo aan het einde van de dag.
We zijn allemaal moe en hebben last van pijntjes overal en dan zijn deze paar extra kilometers toch effe te veel.

Om dit even te verwerken, drinken we nog een verfrissend drankje op een terras.
Dan zijn we toch klaar voor het laatste stuk van de dag.
Om half 5 komen we dan eindelijk aan in Woudenberg.
Het hotel is wederom prachtig en super goed uitgezocht door Henk.
De fietsen kunnen in een afgesloten schuur en de kamers zijn ruim en beschikken over een ventilator, wat hard nodig zal zijn de komende nacht.
Nadat we ons lekker gesetteld hebben en opgefrist zijn, eten we nog wat beneden in het restaurant.
We zijn beduidend meer vermoeid dan gisteravond en besluiten vroeg naar bed te gaan.

Wel hebben we nog een fijn gesprek aan tafel over hoe wij stuk voor stuk Alice nog in ons leven ervaren en waar wij denken dat ze nu is.
Wat fijn dat we dit met z'n drieën kunnen doen en kunnen delen.
Alice zou dit zo leuk hebben gevonden.
Het is door verschillende mensen al tegen ons gezegd, maar we voelen meer dan ooit:
"Wat zou ze trots op ons zijn!"

Tot morgen!

 Filmpje van vandaag...

zaterdag 22 juni 2019, Bad Bentheim - Vorden...

Op de eerste fietsdag zijn we allemaal vroeg wakker. We lagen er dan ook vroeg in. We hebben niet allemaal even goed geslapen, dat is toch een beetje de spanning die meespeelt. Om half 8 zitten we aan het ontbijt van heerlijke broodjes, verse jus en yoghurt met fruit. Een goed begin van de lange dag die voor ons ligt. 
Om half 9 zitten we dan ook al op de fiets. Het is heerlijk weer. Nog een beetje fris, dat wel, maar het zonnetje schijnt al veelbelovend. We hebben wel alle drie een wat warrige start. Mirjam verliest na ongeveer 20 meter fietsen de bananenschil die ze nog weg moest gooien na het ontbijt, rijdt hier vervolgens met haar fiets zelf overheen en glijdt bijna onderuit op de keien... Dat zou een mooi verhaal zijn... Nog geen 20 meter gefietst en dan uitglijden over je eigen bananenschil. We hebben meteen de slappe lach, dus dat begint goed. 

Kort daarna meldt Iris dat haar zadel veel te laag staat, dus moet er weer gestopt worden. En als we daarna net het idee hebben dat we dan nu echt aan de fietstocht kunnen beginnen, verliest Henk zijn flesje drinken en moet er weer terug gefietst worden... Geukkig blijft het de rest van de dag bij deze klunzige voorvallen en verloopt verder alles voorspoedig. 

We fietsen langs Oldenzaal (sorry David, we hebben je compleet gemist!) het eerste stuk naar Hengelo, waar we onze eerste stop zullen hebben. Onderweg komen we langs prachtige stukken bos, heuvelachtig landschap en lieve dorpjes. We fietsen zelfs op een stukje bospad, wat er al vanaf de ijstijd schijnt te liggen, als we de borden moeten geloven. In Hengelo stoppen we voor een kop koffie en om even de benen te strekken. Omdat Henk tijdens zijn toiletbezoek de gehele toiletrolhouder van het restaurant van de muur trekt, besluiten we echter om ons snel uit de voeten te maken en weer op de fiets te stappen.

De route brengt ons verder richting Goor, waar we zullen gaan lunchen. We fietsen een leuke route langs een kanaal en stoppen even bij de sluis van Delden, om daar te kijken naar een scrab boot (boot die oud ijzer vervoert), die door de sluis moet. Is een leuk gezicht!

De lunch ( Dank onze sponsor Scorange) in het plaatsje Goor is heerlijk. Hier komen we echt even bij. We hebben er nu ruim 45 kilometer op zitten. Het gaat heel goed, maar we krijgen al wel een beetje zadelpijn. Ook voelen we dat het al steeds warmer begint te worden. Zeker als de route ons een behoorlijk lang, recht stuk langs een N/weg stuurt. We smeren ons goed in en drinken heel veel, dan is het wel vol te houden. 

In Lochem maken we nog een korte extra stop, om even wat te drinken en wat zoutjes te eten. Het laatste stuk van de route gaat door een prachtig stuk bos. Ondanks de vermoeidheid en de zadelpijn die inmiddels steeds meer gaat opspelen, kunnen we hier even van genieten. Om half 5 komen we aan in Vorden, waar onze slaapplek is. We worden hartelijk ontvangen door een aardige meneer, die ons meteen wijst we onze fietsen vannacht kunnen stallen. Dat blijkt in de feestzaal van het hotel-restaurant te zijn. We zien dat we niet de enige zijn die hier de fietsen stallen. Langs de muur van de feestzaal staan al enkele fietsen op te laden. We zetten onze fietsen ernaast en pakken onze spullen. De hotelkamers die Henk hier geregeld heeft, zijn weer zeer goed. We hebben 2 kamers naast elkaar op de begane grond met een tuintje. We besluiten om even rustig bij te komen, te douchen en te rusten. Wat is dat heerlijk na zo´n hele dag op de fiets!

Om 6 uur zoeken we aan de overkant van het hotel een terrasje op om wat te eten. Daar praten we met elkaar de dag door. Wat een goede eerste dag hebben we gehad! We zijn allemaal moe, maar kijken ook met een positief gevoel terug op de dag. 

Na het eten maken we onze eerste foto voor de Zonnebloem. Mirjam wilde voorbijgangers vragen om de foto te maken, maar Henk heeft een beter idee. In de tuin van onze kamers creëert hij een compleet decor. Fantastisch!

We vullen de avond verder met goede gesprekken over onze herinneringen aan Alice en met name aan de moeilijke 5 weken die we voor haar overlijden met elkaar hebben doorgemaakt. Henk heeft een fotoboek mee met foto´s uit Berlijn en van het ziekenhuis waar Alice gelegen heeft, met daarin een heel verslag van alles wat we toen hebben beleefd. Iris heeft op haar beurt een dagboekje bij zich, wat zij bijgehouden heeft in de dagen dat Alice in het ziekenhuiis lag. Het is emotioneel om hier met z´n drieen op terug te kijken en dit te herbeleven. We worden er ook een beetje moe van en besluiten daarom dat het dan ook tijd is om te gaan slapen. Morgen weer een fietsdag. Wat een lekker gevoel dat we er al een derde van de hele rit op hebben zitten! De kop is er in ieder geval af!

Henk, Mirjam en Iris

 Filmpje van onderweg...

Trainingsrit Tour d'Alice 1 juni 2019

Inmiddels hebben we verschillende mogelijkheden bekeken om het probleem van de accu van Iris haar fiets op te lossen. De accu is al een keer eerder door de fietsenmaker nagekeken en gerepareerd en dat heeft toen weinig opgeleverd. Dat heeft dus niet veel zin, het is gewoon een wat oudere accu.
Mirjam bekijkt daarom de mogelijkheden voor het huren van een fiets voor 3 dagen en Iris bekijkt of een tweedehands fiets een optie is.
Nog voordat we de resultaten daarvan enigszins in beeld hebben, presenteert Lydia echter de allerbeste oplossing.
Waarom gaat Iris niet op de fiets van Lydia de tocht fietsen?
Lydia heeft net een gloednieuwe, zeer hippe, Stella fiets, waarvan de accu tot wel 90 kilometer kan halen.
Met die fiets wordt de tocht een eitje!
Iris hoeft dan ook niet lang na te denken over dit super lieve aanbod! We doen het!
Dat betekent wel dat Iris nog een keer op de fiets van Lydia moet oefenen, om er een beetje feeling mee te krijgen.

Zaterdag 1 juni staat de laatste trainingsrit op het programma.
Omdat Henk en Lydia in een vakantiehuisje in de Biesbosch zitten, verzinnen we een plan om daar met elkaar te fietsen.
Op die manier kunnen Iris en Lydia ook van fiets ruilen en kan Iris de leenfiets een dagje uitproberen.
Mirjam en Iris moeten dus eerst in de Biesbosch zien te komen.
Om dat nou vanaf huis te gaan fietsen, gaat zelfs ons een beetje te ver, dus we gaan weer gebruik maken van het openbaar vervoer.
We spreken af dat we elkaar ontmoeten op station Dordrecht Centraal.
Iris fietst vanuit Nieuwerkerk aan den IJssel naar station de Terp in Capelle aan den IJssel, waar ze de metro pakt richting Schiedam centraal.
Mirjam stapt halverwege deze metro in bij de Coolhaven. Vanaf Schiedam Centraal pakken ze dan samen de trein naar Dordrecht Centraal.
Henk en Lydia fietsen vanaf hun vakantiehuisje naar station Dordrecht. En dan treffen we elkaar allemaal daar.
Zo gezegd, zo gedaan!

Op Dordrecht centraal wisselen Lydia en Iris van fiets.
Hier en daar moeten er wat kleine aanpassingen gedaan worden aan de fiets.
Iris is niet groot, maar deze fiets staat wel heel erg op kabouterhoogte..
Gelukkig heeft Henk natuurlijk weer overal aan gedacht en kan hij met zijn gereedschapssetje alles in orde maken.
We nemen afscheid van Lydia, die weer terug fietst naar hun vakantiehuisje.
Henk, Mirjam en Iris vervolgen de reis door Dordrecht richting Werkendam.
Het is even wennen voor Iris op de fiets van Lydia.
Op deze fiets hoef je niet zelf te schakelen, hij schakelt voortdurend automatisch naar de versnelling die het minst belastend is.
Dat lijkt aan het begin heel fijn, maar zorgt er ook voor dat je niet zelf kan bepalen hoe zwaar of licht je fietst.
Daar komt nog bij dat de fiets bij iedere overgang naar een volgende versnelling of een versnelling terug een piepje geeft.
Dat komt neer op zo'n 734 piepjes per minuut, of in ieder geval lijkt dit zo...
Na 10 minuten hoort Iris dan ook niks anders meer dan alleen die piepjes.
Volgens Henk is het een kwestie van wennen, maar Iris heeft daar zo haar twijfels over...

Na ongeveer een kwartier fietsen komen we bij een pontje waar we kunnen oversteken naar Werkendam.
Hier zijn we even verlost van de piepjes.
Het pontje komt precies aan als we aan komen fietsen, dus we kunnen er zo op.
Het is weer zo'n heerlijk kneuterig tafereeltje op het pontje, compleet met man met heuptasje, die bij iedereen een paar centen komt ophalen en kaartjes uitdeelt, omringd door 50 plussers op elektrische fietsen en een verdwaalde motorrijder.
Henk maakt het hele tafereel nog lachwekkender, door het refrein te gaan zingen van het bekende lied van Drs P: 'Heen en weer' (voor de ouderen van ons wellicht bekend, voor de jongeren onder ons: zoek het eens op op YouTube, het is serieus grappig).
Varend op het pontje voelen we de zon al lekker branden, tijd om even in te smeren!
We hebben in ieder geval weer een heerlijke dag uitgekozen om te fietsen, wat boffen we weer.

Terwijl we overvaren zien we een affiche hangen op de pont van een restaurantje aan de overkant, met de grappige naam 'Het bolle bevertje'.
Omdat we allemaal nog geen koffie op hebben, besluiten we daar straks een kop koffie te drinken.
De tocht daarna gaat dwars door de Biesbosch, dus dan zullen we voorlopig geen 'uitspanning' tegenkomen.
Aan de overkant zijn we al snel bij 'Het bolle bevertje', waar we even genieten van onze koffie en cappuccino.
Terwijl we zo in het zonnetje zitten, haalt Mirjam een doos uit haar fietstas tevoorschijn, die ze vandaag met zich meezeult.
Deze doos heeft ze toegestuurd gekregen van onze contactpersoon bij De Zonnebloem, de stichting waar we dit allemaal voor doen.
In de doos zit promotiemateriaal, wat we tijdens de grote fietstocht straks allemaal kunnen gebruiken.
Denk aan polo's, petjes, magneten en een vlag met het logo van De Zonnebloem.
Naast deze reclame spulletjes zit er ook een lief handgeschreven kaartje in de doos, waarop ze ons succes wenst met de voorbereidingen en met de fietstocht zelf.
Wat leuk dat ze daar zo met ons meedenken en meeleven!
Zulke dingen motiveren ons nog meer om hier een succes van te maken!

We stappen weer gauw op de fiets en fietsen meteen het prachtige gebied van de Biesbosch in.
Wat is het hier mooi en ruimtelijk!
Ondanks de inspanning die je verricht, kom je hier toch meteen tot rust.
Zo zouden we het wel een hele dag vol kunnen houden.
Het enige wat de rust nog steeds verstoort, zijn die irritante piepjes bij het schakelen op de fiets van Iris.
Maar na een paar knopjes te hebben ingedrukt op deze ingenieuze fiets, ontdekt Iris ineens dat er ook een 'Manual' stand op zit, waarmee je gewoon zelf kunt schakelen.
Wat een opluchting, we zijn af van de piepjes!
Iris zag al voor zich dat ze die drie dagen straks met een koptelefoon op moest fietsen, maar dat is gelukkig niet nodig.

Intussen is het volgende pontje al weer in zicht.
Deze pont, met de schattige Brabantse naam 't Leeuwen Veerke', vaart ons naar Lage Zwaluwe.
Henk had ons al gezegd dat we bij deze pont op tijd moesten zijn, omdat de pontschipper (ja, ja, zo heet dat) tussen de middag een uur gaat lunchen en dan niet vaart.
Bij de pont aangekomen, blijkt dat we niet de enige zijn, die mee willen.
Er staat al een flinke groep fietsers te wachten en er mogen er maar maximaal 12 mee. We tellen snel en concluderen dat het zou moeten lukken.
En ja hoor, we kunnen nog net mee.
Achter ons komt een groep wielrenners aan, die beteuterd staat te kijken naar de wegvarende pont.
Mirjam en Iris onderdrukken de neiging om vanaf de pont uitbundig te zwaaien naar ze.
Straks lezen ze ook nog op het bordje dat de pontschipper een uur gaat lunchen...

Aan de overkant varen we Lage Zwaluwe in, een plaats die de meeste mensen waarschijnlijk alleen kennen van de filemeldingen op de radio.
Nou, meer dan dat is het ook niet, eerlijk gezegd.
De route brengt ons verder richting de Moerdijkbrug, waar we overheen moeten.
Dat is even een klusje, maar ook wel weer leuk.
Alleen de herrie van het voorbijrazende verkeer wordt je wel snel zat.
Het herinnert ons weer aan de reden waarom we ook alweer afgesproken hebben om straks niet 3 dagen langs de snelweg te gaan fietsen, ook al is dat de kortste route misschien.
Het moet wel leuk blijven!
Onderaan de Moerdijkbrug ligt vakantiepark De Biesboch, waar Henk en Lydia in een huisje zitten dit weekend.
Daar bij dat huisje staat een heerlijke lunch op ons te wachten.
Lydia heeft verse soep en broodjes voor ons klaargemaakt! Wat een verwennerij!
Hier knappen we helemaal van op.
Tijdens de lunch bespreken we het vervolg van de route. We moeten een keer weer bij station Dordrecht uitkomen en kunnen kiezen tussen een korte of een lange lus daar naartoe.
Omdat we allemaal het gevoel hebben nog wel even verder te kunnen, besluiten we de lange route te nemen.
Dit stuk fietst Lydia gezellig mee.
Zo kan Iris nog even oefenen op de fiets van Lydia en hoeft Henk straks niet alleen terug vanaf station Dordrecht.

We vervolgen de rit door weer een prachtig stukje natuur van de Biesbosch.
Volgens Henk en Lydia zijn er in dit gebied regelmatig lepelaars te spotten.
Vol verwachting kijken Mirjam en Iris in het rond om een glimp op te vangen van deze bijzondere vogel, maar de enige vogel die we continu tegen komen is de zeer zeldzame Columbidae, of terwijl... de duif.
Geen lepelaar te zien natuurlijk.
Maar het zoeken naar dit beest houdt de fietsrit in ieder geval interessant.
Onderweg stoppen we nog even langs de kant van de weg om ons zout tekort aan te vullen met nootjes en chips, wat inmiddels een traditie aan het worden is.
Heerlijk om dit rond 3 uur in de middag even weg te werken.
Tijdens het laatste uurtje fietsen voelen we de zadelpijn weer toenemen.
We zitten dan ook wel weer bijna aan de 50 kilometer, dus op zich ook niet zo gek.
Mirjam heeft het dit laatste stuk wat zwaarder.
Het is duidelijk dat haar energieniveau in de middag hard achteruit gaat.
We nemen dit mee in de planning voor onze 3-daagse tocht.
Dat wordt zo vroeg mogelijk op de fiets stappen straks.

Rond 4 uur komen we aan op station Dordrecht centraal.
Hier ruilen Lydia en Iris de fietsen weer om en nemen we afscheid van elkaar.
Henk en Lydia fietsen nog een stuk terug naar hun vakantiehuisje om daar nog lekker een paar dagen te genieten.
Mirjam en Iris stappen weer in de trein richting Rotterdam.
Deze keer stappen we uit op station Blaak.
Omdat we vandaag eigenlijk nog niet aan het aantal kilometers zitten die we hadden willen fietsen, besluit Mirjam om vanaf hier naar huis te fietsen.
Iris pakt de metro richting Nieuwerkerk aan den IJssel, maar stapt ook een station eerder uit, om nog 5 kilometer extra te fietsen.
Dat hadden we toch een paar maanden geleden ook niet kunnen denken, dat we dat zouden doen na al een hele dag gefietst te hebben.

Al met al was deze laatste training ook weer een succes.
We hadden het weer mee, Iris heeft de fiets van Lydia kunnen testen en we kunnen weer wat kilometers bijschrijven bij onze voorbereiding.
Hier moeten we het mee doen.
Binnenkort gaan we voor het 'echie'.
Nu bereiden we ieder op onze eigen manier de fietstocht voor.
We hebben er vertrouwen in en we hebben er zin in!
Laat die uitdaging maar komen!

Henk, Mirjam en Iris...

Lees ons nieuwste reisverslag op https://www.pindat.com en volg al onze avonturen op weg naar de Tour d'Alice...

Bekijk ook ons laatste filmpje op Youtube: Fietsen over de Van Brienenoord Brug

Liefs, 

Henk, Mirjam en Iris

Hoe begon dit idee?

Deze vraag krijg ik geregeld deze dagen!

Klik op onderstaande link en lees op ons reisblog het hele verhaal.

Tour d'Alice

Liefs, Mirjam

Het reisverslag van onze tweede training op 14 juli 2018 staat online!

Kijk snel op Reisverslag 14 juli 2018 Tour d'Alice en deel dit met jou Facebookvrienden via de link rechts onderaan de foto's!

Yes, we zijn online en de donatie's stromen binnen. Fantastisch!

Inmiddels is ook ons reisblog in de lucht.

Je kan je daarop abonneren, zodat je niets mist van de voorbereidingen en trainings ritten.

Klik op onderstaande link en blijf ons volgen!

Reisverslag 23/24 juni 2018 Tour d'Alice

Like onze updates ook op Facebook, want zo bereiken we nog meer mensen.

Je vindt de link onderaan het reisblog.

Liefs, Henk, Mirjam & Iris