Mijn naam is Larissa en ik woon op een woonark, althans.... dat was zo. 

Als waterwoners weten we dat de natuur zich soms van zijn bruutste kant kan laten zien. Een paar maanden terug genoot ik van mijn vakantie in Frankrijk. Mijn schoonouders zijn daar afgelopen jaar heen geëmigreerd, dus dit bezoekje was een mooi moment om Frankrijk op een nieuwe manier te ontdekken. Alles was perfect; een fijne liefde, prachtig weer, fijn gezelschap. Een vakantie met veel wijn, kaas, stokbrood en als kers op de taart leerden we van de franse  buurman welke paddestoelen we konden plukken om vervolgens in een gerecht te bereiden. Ik raakte direct gebioligeerd en zette een hyperfocus in om zo veel mogelijk te leren over deze heerlijke maar soms ook zeer dodelijke vrienden. Nog geen maand later ontdek ik huiszwam in mijn ark… De ironie.

Voor de lezers die bij gods gratie niet weten wat huis/kelderzwam is. Dit is een schimmel die hout wegvreet. Laten we het vergelijken met een kwaadaardig gezwel in het menselijk lichaam, wanneer je het niet behandeld, blijft het vreten. Een schimmelinspecteur kwam langs waarnaar hij meldde dat het er niet best uit zag “Dit word een flinke verbouwing”. Met geld wat ik niet heb…Je begrijpt, ik had even niet zo’n trek meer toen mijn vriend die week champignons op tafel zette.

Hoe kan dit je gebeuren zult u zich afvragen? Tweeeneenhalf jaar geleden kocht ik mijn arkje. Ik wist dat het een oud vrouwtje uit 1970 was, dus liet ik haar keuren. Behalve een dak wat opnieuw moest worden geplakt en wat houtrot wat moest worden vervangen waren er geen grootste bijzondere dingen, zo leek. Little did i know. De boot zag er vanbinnen en van buiten prima uit. Ik kocht de ark om eindelijk vrij te zijn en opnieuw te kunnen beginnen. Afgelopen zomer was ik klaar met alle verbouwingen. U ziet, het leven lijkt ironie als tweede jas voor mij aan te passen.

Per toeval kwam ik tijdens het klussen deze vervelende ongenodigde gast tegen. Toen ik een aantal scheurtjes in de gipswand wilde opvullen werd ik nieuwsgierig: “het lijkt wat zwart, wat zit hierachter?” het antwoord: een waaier van mycelium.

Intussen lukt het even niet om thuis te wonen, de zwam slaat op mijn longen. Totdat de verbouwing rond is, kan ik niet terug. Maar geld om de volledige verbouwing op te knappen heb ik niet, de verzekering keert niets uit en een vervangende woonboot zal op dezelfde kosten uitdraaien. De woonboot is alles wat ik heb. Daarom ben ik een crowdfunding gestart, een andere optie heb ik niet en alle beetjes helpen. Voor je het weet is het weer zomer en lachen we er om, terug op de boot. Met veel wijn, veel kaas en ...... champginons. Hopelijk met jullie, om dit te vieren. Proost! En alvast bedankt, met heel veel liefde.