Van een moeilijke jeugd naar een betere toekomst voor mijn kinderen ❤️
Ik had nooit gedacht dat ik ooit een Doneeractie voor mezelf zou beginnen. Om hulp vragen vind ik ontzettend moeilijk. Toch heb ik besloten mijn verhaal te delen, omdat ik op dit moment in een periode zit waarin ik het gewoon ontzettend zwaar heb.
Toen ik nog maar 2 jaar oud was, ben ik bij mijn ouders weggehaald. Vanaf dat moment heb ik een groot deel van mijn jeugd doorgebracht in verschillende pleeggezinnen, instellingen en groepen. Ik ben van plek naar plek gegaan en heb al op veel te jonge leeftijd geleerd om voor mezelf te zorgen.
Er zijn dingen gebeurd en dingen die ik heb meegemaakt die ik jarenlang heb weggestopt. Ik heb geprobeerd om gewoon door te gaan, sterk te zijn en mijn verleden achter me te laten. Maar sommige trauma’s verdwijnen niet zomaar. Nu ik ouder ben, merk ik steeds meer hoeveel invloed mijn verleden nog steeds op mij heeft.
En ondertussen ben ik zelf moeder van twee prachtige kindjes.
Mijn jongste kindje is helaas met een spoedkeizersnede geboren. Dit heeft er lichamelijk behoorlijk ingehakt en ik heb hier tot op de dag van vandaag nog veel last van. Mijn lichaam heeft tijd nodig om te herstellen, terwijl ik ondertussen natuurlijk gewoon voor mijn twee kindjes wil zorgen en er voor hen wil zijn.
Mijn kinderen betekenen alles voor mij. Juist omdat ik zelf vroeger zoveel heb gemist, wil ik mijn kinderen geven wat ik zelf zo hard nodig had: liefde, veiligheid, rust en een stabiele plek die echt als thuis voelt.
Maar om dat te kunnen geven, moet ik ook voor mezelf zorgen. En dat vind ik misschien wel het moeilijkste van alles. Ik ben jarenlang gewend geweest om alles alleen te dragen en nooit om hulp te vragen.
Op dit moment heb ik die hulp wél nodig.
Ik probeer mijn verleden te verwerken, sterker te worden en stap voor stap een betere toekomst op te bouwen voor mezelf en mijn kinderen. Tegelijkertijd moet mijn lichaam herstellen van de bevalling en de spoedkeizersnede. De combinatie van alles maakt deze periode ontzettend zwaar.
Met deze actie hoop ik wat ademruimte te krijgen. Zodat ik mij kan richten op mijn herstel, mijn kinderen en het opbouwen van een stabieler en rustiger leven.
Ik vraag niet snel om hulp. Eigenlijk helemaal niet. Maar voor mijn kinderen en voor mezelf probeer ik nu toch die stap te zetten.
Iedere bijdrage, hoe klein ook, betekent voor ons ontzettend veel. En als je niet kunt doneren, zou het al enorm helpen als je mijn verhaal wilt delen.
Dankjewel dat je mijn verhaal hebt gelezen. ❤️
Dankjewel voor iedere vorm van steun.
(foto ben ik zelf als klein meisje, hier woonde ik in mijn eerste pleeggezin)