“Twee kinderen begraven… Geen enkele ouder zou dit mee mogen maken.
In Juli 2024 sloeg het noodlot opnieuw toe voor mijn tante en oom uit Suriname. Tijdens een langverwachte vakantie in Nederland, haar eerste in jaren, kreeg mijn tante het telefoontje dat iedere ouder vreest. Haar zoon, Errol, was verongelukt.
Haar wereld stortte opnieuw in. Want dit was niet de eerste keer. In 2007 verloren ze hun eerste zoon, Steven. Twee broers, allebei jong, allebei uit het leven gerukt. Wat overblijft is een stil huis, gebroken ouders, en een verdriet dat met geen pen te beschrijven is.
Het doet extra pijn omdat deze vakantie met zoveel liefde was voorbereid. Mijn moeder en ik hadden voor mijn tante (de moeder van Errol) gespaard om deze reis mogelijk te maken. Na jaren van verdriet wilde ze eindelijk weer eens op reis en kwam ze naar Nederland.
Maar na drie weken sloeg het noodlot toe. Errol, hun zoon, onze neef, was verongelukt.
Toen begon de nachtmerrie: alles moest halsoverkop geregeld worden. We moesten dure vliegtickets terug naar Suriname boeken, bloemen regelen, contact leggen met instanties, de kosten stapelden op en ondertussen probeerde we overeind te blijven.
Wat veel mensen niet weten is dat Errol kort voor zijn dood een auto had gekocht waarvoor nog een lening openstond. Sinds zijn overlijden probeert mijn oom, midden in zijn rouw, die schuld zelf af te lossen. Iedere maand weer. Terwijl hij zijn kind mist, komt daar ook nog eens de druk van financiële zorgen bovenop.
Errol hielp zijn ouders ook vaak met geld. Niet omdat ze het vroegen, maar omdat hij dat wilde. Hij was een harde werker, een zorgzame zoon. Hij werkte bij de brandweer in Suriname, een beroep dat hij met trots en toewijding uitvoerde. Hij wilde zijn ouders later blijven helpen, hen iets teruggeven voor alles wat zij voor hem hadden gedaan. Nu hij er niet meer is, valt niet alleen zijn aanwezigheid weg, maar ook die steun. Het voelt alsof er nóg een fundament onder hen is weggevallen.
Daarom willen we met deze inzamelingsactie in de eerste plaats een ding: De financiële last verlichten. Zodat mijn oom en tante tenminste één zorg minder hebben. Geen enkele ouder hoort schulden te dragen voor een kind dat er niet meer is.
Als het lukt, hopen we ook een troostrijke vakantie voor hen mogelijk te maken, samen, deze keer met mijn oom erbij, zodat ze elkaar niet hoeven los te laten. Even weg van de plek waar elke hoek herinneringen oproept.
Daarnaast dromen we van iets blijvends: een beeld van hun twee zonen samen – Errol en Steven – als eerbetoon aan hun leven en als tastbare herinnering voor hun ouders.
De foto’s die je hier ziet, zijn hun laatste momenten samen. Op de hoofdfoto zie je mijn tante en Errol nét voordat ze afscheid namen, zonder te weten dat het hun laatste moment samen zou zijn.
De YouTube is van Errol's uitvaart.
Er is ook een foto van hem in zijn brandweeruniform, vol trots. En een foto van Errol en Steven samen, nog klein. Nu zijn ze weer bij elkaar… veel te vroeg.
Help je mee? Elke donatie – groot of klein – helpt deze gebroken ouders op weg naar iets van rust, iets van troost. Dank je wel voor je tijd, je medeleven en je steun.