Mijn Vierdaagse-week

Het zit erop! Na vijf maanden voorbereiding heb ik afgelopen week de Vierdaagse gelopen. Graag wil ik jullie vertellen hoe dit was, daarom heb ik hieronder een update geschreven.

Van Vierdaagse naar Driedaagse
Toen kwam het nieuws: dit jaar zou het geen Vierdaagse, maar een Driedaagse worden… Oef, wat baalde ik ernorm. Ja, ik was wel opgelucht dat ik niet met het hete weer hoefde te wandelen, maar wat vond ik het jammer van mijn ‘vier’daagse ervaring. Dit was niet waarvoor ik getraind had. Met Marleen (vriendin waarmee ik samen de Vierdaagse loop) belde ik hierover en toen kwam het idee om de afstand te gaan wijzigen. Dit typ ik nu heel makkelijk, maar ik heb er echt even goed over na moeten denken (en vooral piekeren). Kan ik dit? Wat als ik uitval? Maar is 3x40km wel een echte Vierdaagse? Samen hebben we besloten: we gaan de uitdaging aan! We gaan 3x 50 kilometer lopen.
Dinsdag gingen we richting Nijmegen, daar mochten we in het appartement van een vriend verblijven. We hebben onze startbewijzen opgehaald en ons voorbereid op de eerste wandeldag. Het ging beginnen!

Dag 1: De dag van Wijchen (48,5 km)
Nadat de wekker van mijn telefoon mij om 02.45u een ‘Goedenavond’ wenste, was het tijd om me klaar te maken voor de eerste wandeldag. Ontbijt, kop thee, waterzak vullen en in mijn rugtas stoppen; klaar om te gaan. Om 03.45u stonden we klaar op de Wedren om te starten. Om 04.00u werd het evenement geopend met een kort praatje, het confettikanon ging af en één voor één werden alle polsbandjes gescand zodat de lopers konden starten. Ik liet alle indrukken op mij afkomen. We liepen in een héél lange stoet, waarvan ik het begin en einde niet kon zien, een mensenmassa.
Het tempo zat er meteen goed in. Na 23 kilometer hielden we onze eerste pauze, bijna op de helft. Toen we begonnen was het 22 graden, maar ik kon merken dat het nu begon op te warmen. Tegen een uur of 12 begon het heet te worden. Dit betekende naast heel veel water drinken ook genoeg blijven eten en zorgen dat je zout binnen krijgt. Zonneklep op en een natte buff (een sjaaltje/doek) voor in de nek. De mensen langs de kant hadden sproeiers aangezet. Hier kon je onderdoor lopen om af te koelen. Dit hielp wel, net zoals de aanmoediging van al deze mensen en de muziek.
Rond 15u waren we bij de finish op de Wedren. Daarna op de fiets naar huis, douchen, spullen pakken voor morgen, even wat eten, het Vierdaagse Journaal kijken en om 19u naar bed. Dag 1 konden we afstrepen!

Dag 2: De dag van Groesbeek (50,2 km)
Mijn voeten en benen voelden goed en de eerste 10 kilometers gingen dan ook soepel. Daarna ging het even wat minder; ik begon de onderkant van mijn voeten te voelen en besefte dat het nog een lange dag met vele kilometers zou worden. Ook regende het af en toe, waardoor ik twee keer m’n regenkleding aan en uit heb getrokken. M’n loopssnelheid ging omlaag en ik maakte mij zorgen of ik wel op tijd binnen zou komen. Marleen heeft mij er toen goed doorheen geholpen. Even doorstappen en vanaf kilometer 22 ging het weer prima. Het tempo zat er goed in en ook de mindset was weer positief. De sfeer van de verschillende plaatsen waar we doorheen liepen deed goed, net als de marcherende en zingende militairen. Waar we gisteren veel zon hadden, was het vandaag een regendag. Vanaf 11u liepen we tot het einde in regenkleding. Naast het stappen hoorde je nu ook continu geritsel van regenkleding en -poncho’s. Na 37 kilometer hebben we het rustiger aan gedaan en vaker korte pauzes genomen. Even zitten en de voeten omhoog om na 5 of 10 minuten weer door te gaan. Om 16u zijn we gefinisht en konden we naar huis. Dag 2 was klaar, op naar de laatste!

Dag 3: De dag van Cuijk (50,2 km)
Ook vandaag ging de wekker weer vroeg. Ik had er zin in, want vandaag was de dag van het ‘binnenhalen’ op de Via Gladiola. De voeten en benen voelden goed en de gedachte dat ik na vandaag niets meer hoefde, maakte dat ik alles kon geven. Mijn tempo lag niet hoog, maar rustig aan doorlopen, dan kom je er vanzelf. Het broodje kroket na het dorp Vianen, na 32 kilometer, was iets om naar uit te kijken, want daar hadden we het al een week over. Op de laatste dag, bij dat ene café, daar gaan we een broodje halen. Vanaf toen kon ik de kilometers gaan af tellen tot het einde.
Mijn ouders en broer stonden langs de Via Gladiola. We wisselden locaties uit en ik wist dat ik aan rechterzijde moest kijken. Ik merkte dat ik ook wat harder begon te lopen. Toen ik ze eenmaal zag werd ik emotioneel. De vermoeidheid, spanning, maar ook de opluchting kwam boven. Ik was erg blij om ze te zien. En daar kreeg ik mijn gladiolen! Een paar honderd meter verder zei ik mijn hockey-genoten gedag en vlak voor de finish stonden mijn vriendinnen. Toen ik ze van een afstand zag, kwam er nog een klein sprintje uit de benen. Wat was het leuk om zo binnengehaald te worden, dank jullie wel!
Bij de finish was het zo ver: ik mocht het Vierdaagse-kruisje ophalen! Het is een mooie medaille die een plekje krijgt in mijn huis.

The day after!
Vandaag heb ik goed uitgeslapen. Waar ik de dagen hiervoor al flinke kilometers had gelopen, had ik vandaag nog geen stap gezet. Heerlijk! Nu ga ik nagenieten van dit evenement, bijkomen en uitrusten. En komende week ga ik op vakantie naar Zwitserland om -jawel, inderdaad- lekker te … ! 😉

Ik wil jullie allemaal bedanken voor alle interesse, steun en donaties. De berichtjes en gesprekken, niet alleen van deze week, maar ook in mijn voorbereidingstijd van de afgelopen maanden. Het deed en doet me altijd goed. Dank jullie wel!
Mocht je nog willen doneren, dan kan dit natuurlijk. Heel graag, want ik wil nog steeds zoveel mogelijk geld op halen voor mijn nicht Josephine en haar vrienden.
                                                           Doneren kan nog tot 31 juli!


Hartelijke groeten,
Marijke

750 kilometer verder en nog één maand te gaan!

In de eerste week van mijn actie voor Vrienden van Josephine ging het erg hard met de donaties. Zeker de eerste nacht kon ik er maar niet van slapen. De bedragen, maar vooral de berichtjes zijn fijn en ontroerend om te lezen. Ik voel me erg gesteund. Dank jullie wel!

Maar….. we zijn er nog niet! Elke donatie is nog steeds van harte welkom!

Vertel het door!
Hoe meer mensen mijn actie kan bereiken, en hoe meer geld er wordt opgehaald, hoe meer wij kunnen doen voor Vrienden van Josephine!

Naast het opzetten van deze doneeractie, ben ik natuurlijk ook gestart met trainen. Begin maart ben ik begonnen met het lopen van een afstand van 20 kilometer. De weken erna bouwde ik dit uit met telkens 5 kilometer erbij. Minimaal één dag van het weekend en daarnaast soms doordeweekse avonden werd en wordt er gewandeld. Je lichaam is trainbaar en dat heb ik gemerkt. De vermoeidheid die ik toen voelde na de eerste keer 20 kilometer, voel ik nu na 40-45 kilometer!

Ik heb nu gewandeld in de lente en (bijna) zomer en heb verschillende weersomstandigheden al meegemaakt. Hagelbuien, waarbij de paraplu bijna omklapte, lichte neeuw, een flinke regenbui waarbij ik geschuild heb onder een grote boom en behoorlijke warmte terwijl m’n water al meer dan een uur op was… De winterjas werd ingewisseld voor de zomerjas en deze laatste laat ik nu dan ook maar thuis.

Goed materiaal vind ik erg belangrijk. Spullen mogen mij niet belemmeren in het halen van mijn doel. Lange wandelsokken waren te warm, bij enkelhoogte-sokken kwam er teveel vuil in; dus het zijn midhoogte-wandelsokken geworden.
Ik had al een fijne rugzak om mee te wandelen, maar de rits heeft het helaas begeven. Een kleine miskoop van een te grote en zware rugzak volgde, maar ik heb nu de perfecte dagrugzak. Waterafstotend en met een goede indeling. De energierepen zijn lopend te pakken en de regenbroek en blarenpleisters zitten in een vakje onderin, want die hoop ik niet nodig te hebben!

Vaak loop ik mijn wandeltochten alleen. Tijdens het wandelen probeer ik mij te vermaken met de natuur om mij heen, luister ik naar (radio)muziek of een podcast en heb alle tijd om eens even bij te kletsen met iemand aan de telefoon. Maar ik zal ook eerlijk bekennen dat de sfeer ver te zoeken was toen ik nog zeven kilometer moest, na 43 kilometer alleen te hebben gelopen. Een aantal wandeltochten heb ik samengelopen met Marleen, mijn ouders of andere vrienden. Dat is heel gezellig en een goede afleiding.

Over precies een maand start de Vierdaagse en ik kijk er erg naar uit. Het voelt als een kampioenswedstrijd die ik érg graag wil winnen. Nog een paar weken de tijd om te wandelen en in de laatste week is het tijd voor rust.

Ik ga ervoor!

Veel groeten,
Marijke