Op 9 juni 2022 stopte mijn leven…
althans, zo voelde het.

Ik werd op mijn slaapkamer gevonden na een hersenbloeding en met spoed geopereerd. Niemand wist of ik het zou overleven.

Ik overleefde.
Maar het leven dat ik kende, was weg.

Ik raakte linkszijdig verlamd.
Artsen vertelden mij dat ik waarschijnlijk nooit meer zou lopen en mijn arm nooit meer zou gebruiken.

Dat komt keihard binnen.

De eerste tijd was donker. Alles waar je nooit bij stilstaat, werd ineens onmogelijk. Bewegen. Traplopen. Douchen. Zelfstandig zijn.

Maar ergens diep van binnen bleef iets zeggen: dit is niet het einde.

Nu, bijna 4 jaar later, vecht ik nog elke dag.
Met kleine stapjes kom ik vooruit. In huis kan ik weer een stukje lopen met een vierpootstok.

Maar wat voor een ander normaal is, is voor mij nog steeds een dagelijkse strijd.

Soms voelt het alsof ik vastzit in mijn eigen lichaam.

Het moeilijkste?
De afhankelijkheid.

Douchen lukt alleen als één van mijn lieve buurvrouwen achter mij de trap op loopt als de thuiszorg komt. Als dat niet kan, wordt er simpelweg niet gedoucht.

Ik wil mijn buren daar niet mee belasten.
Ik wil dit zélf kunnen.

Gewoon… iets basaals als zelf naar boven gaan. Zelf douchen. In mijn eigen bed slapen.

Daarom wil ik zo graag een trapondersteuner.
Zodat ik mijn huis weer echt mijn thuis kan laten zijn.

Helaas werkt de WMO hier niet aan mee omdat ik maar moet verhuizen en ze niets willen aanpassen in mijn huis. Maar dit is mijn thuis, met lieve buren en wil hier absoluut niet weg

En er is meer.

Ik heb een kans gekregen.
In Zutphen is een intensief therapietraject. Tijdens mijn intake reageerde mijn lichaam – mijn zenuwstelsel – positief.

Voor het eerst in lange tijd voelde ik echte hoop.

Hoop dat mijn arm weer deels kan herstellen.
Hoop dat ik weer meer kan bewegen.
Hoop dat ik stukje bij beetje mezelf terug kan krijgen.

Maar deze therapie wordt niet vergoed.

👉 Wat ik nodig heb:

• Trapondersteuner: ± €5.000,00
• Therapie: ± €9.000,00
•  (excl. reiskosten)

👉 Totaal: €14.000,00

Een bedrag dat voor mij onhaalbaar is… maar misschien samen wél.

Ik droom van simpele dingen die ooit vanzelfsprekend waren:
Met mijn hond wandelen.
Weer op een paard zitten.
Zelf mijn dag beginnen en eindigen.

Ik wil niet afhankelijk zijn.
Ik wil leven.

Ik wil weer gewoon Karen zijn.

Wil je mij helpen?

Elke donatie, hoe klein ook, brengt mij dichter bij dat leven.
En als je niet kunt doneren, wil je mijn verhaal dan alsjeblieft delen?

Dankjewel dat je de tijd neemt om mijn verhaal te lezen.
Dankjewel voor je steun 💛