Beste iedereen,

ik wil het liefst mijn naam anoniem laten omdat ik mezelf schaam dat ik voor persoonlijke redenen op een doneersite zit. Aangezien er veel ergere dingen gebeuren op de wereld. Dit is mijn verhaal en ik bedank jullie enorm als jullie mij kunnen helpen.

ik leef in een gezin van 5. We hebben allen onwijs veel meegemaakt waardoor we psychisch niet goed zijn. Mijn ouders hebben beide beginnende alzheimers en maken regelmatig auto ongelukken omdat ze er niet meer bij zijn in hun hoofd. Mijn broer zit in een uitkering en is gestopt met school omdat het voor hem niet mogelijk is om te studeren of werken aangezien hij een hoge vorm van autosme heeft ( moeilijkheden met praten en bewegen )  Mijn zus en ik ( de jongste ) werken allebei en proberen onze problemen te negeren. Zij heeft ptsd angsstoornissen en depressie. En ik heb borderline persoonlijkheidsstoornis, depressie. we hebben allen zoveel waardoor ik het niet eens meer wil benoemen. Het is voor veel onbekend en daardoor denken mensen dat ik opschep.. terwijl onze mentale problemen ervoor zorgen dat wij doodongelukkig zijn en onze leven wegwerken en nog geen hulp kunnen krijgen.. omdat psychologen te duur zijn.

Ik ben 20 jaar oud, mijn broer is 22 en mijn zus is 26 jaar oud. Wij allen zijn rond onze 16/18e gestopt met school omdat het onmogelijk werd om te studeren. Ik ben een meid die streeft naar veel maar helaas weinig kan. Ik en mijn zus proberen te werken om voor mijn ouders en autistische broer dingen te vermakelijken en we hebben hierdoor ons hele jeugd weggooid. Dagelijks heb ik stemmen in mijn hoofd en ik heb hulp proberen te zoeken via de huisarts. De huisarts heeft mij een aantal keren doorverwezen naar verschillende plekken wat onder de verzekering valt. Helaas hebben zij me weer teruggestuurd naar de huisarts omdat mijn sitautie te " complex " was en zij geen hulp kunnen bieden voor mijn psychische problemen. Hoe voelt het, om als laatste hoop naar een therapeut te gaan waarvan je denkt, die begrijpt mij, die zal me weer verder helpen, en uiteindelijk afgewezen te worden. Ik droom van vrijheid en genieten van het leven zonder te moeten kampen met continu stress verdriet en suicidale gedachten, ik hou me al jaren lang vast aan een afgebroken stokje, en nogmaals.. ik schaam me rot dat ik hiervoor op deze site ben. Ik weet wat er gezegd gaat worden...

" ach jo het is allemaal niet zo erg, depressie bestaat niet, borderline bestaat niet" nou, naast dat, in nederland is het bekend dat veel ouderen dementie hebben, als je het mij niet gunt.. help dan alsjeblieft mijn ouders, zij rijden nog naar het huis waar wij al 20 jaar niet meer wonend in zijn, omdat zii denken dat dat ons huis is waar we nu in wonen. Wat moet ik doen, als 20 jarige, zonder diploma en haar eigen obstakels, ik wil niet meer dat ze dagelijks werken... terwijl ze elke dag het risico lopen om hun gezondheid alsmaar te verslechten. Mijn moeder werkt in een bejaardetehuis en mijn vader werkt 6 dagen in de week in de bouw. Allebei zijn 50+. Ook heeft mijn moeder suikerziekte en is onze opa eraan overleden.. hij werd blind en zijn been moest geamputeerd worden.. moet dit ook bij mama gebeuren..? Door gebrek aan hulp.. en geen rust hebben... ik zonder diploma verdien helaas amper iets, om alle rekeningen te kunnen betalen voor hen en ook nog is hulp bieden of een schoonmaakster betalen of therapeut of verzorgster.. het leven is zo donker en koud. 

ik hoop, dat ik doormiddel van dit.. mijn laatste hoop, een stukje licht kan zien. Iemand die mij kan begrijpen? Iemand die weet hoe moeilijk het is om te leven met mensen die psychisch niet in orde zijn en het feit negeren. Hen zich dood zien werken terwijl het alles verergerd.. ik wil gewoon dat we een normaal gezin kunnen zijn, inplaats van elkaar amper zien door het werken voor rekeningen.. 

ik heb naar andere oplossingen gekeken, kruiden en medicijnen die helpen tegen stresshormonen, lavendel voor slechte slaap, paardenbloemen voor de bloedsuikerspiegel, meditatie, yoga, vroeg opstaan, vitaminen, ritme krijgen. Ik doe alles, maar niks helpt. Buiten dit, ben ik gewoon een meisje zonder vrienden, ik ken het leven van " even naar de stad met mn vriendin " niet, ook heb ik vreselijk veel acne waar de dokter mij maar cremes voor blijft geven die niet werken, de acne komt van binnenuit, hormonaal. Ik heb vaak kamers gezien van zelfde leeftijdsgenoten met mooie vrouwelijke kleding die ze samen met hun moeder kochten toen ze al tiener waren, of leeftijdsgenoten die hunzelf laten verzorgen kwa behaardheid. Ik heb dit nooit kunnen doen, en alles mezelf moeten aanleren, hoe verzorg ik mezelf, hoe was ik mijn haren, hoe moet ik me kleden. En mezelf 100x in de spiegel aankijken en denken, dit is toch niet hoe een meisje eruit hoort te zien? 

ik wil gewoon.. leven.. mijn leven.. wetend dat mijn dierbaren en mensen die ik liefheb ook kunnen leven, hun leven..

sorry voor de te lange uitleg, ondanks dat er veel is wat ik nog niet heb verteld, hoop ik dat ik het een beetje een beeld heb kunnen geven. Ik waardeer alle hulp. Ik hou van jullie allen.

groeten, 

me