Wie wilt misschien mij en mijn gezin helpen voor het maken van herinneringen
Ik ben een moeder van zoon Quinten (16) en m'n dochter Lizzy (18) allebei autisme en ADHD (ook nog) en vrouw van Fred. Een heerlijk gezin. Lekker druk en vaak best zwaar.
2 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik blaaskanker had en ineens word het leven van de ene minuut na de andere zo anders. Het is raar als je het over jezelf hoort. Die actrice van komt een vrouw naar de dokter die speelt dat zooo goed... ik hoorde nog praten maar alsof ze door een glazen wand spraken. Mijn man had al tranen in zijn ogen en toen voelde ik ook echt..SHIT dit is echt menens. De medische molen in. Dokter hier oncoloog daar. Operatie de tumor zou verwijderd worden uit de blaas dat gebeurde dan ook en 2 weken later moest ik op controle komen. En weer een mokerslag de tumor was buiten de blaas gegroeid en dus uitzaaiing naar baarmoeder en lymfen. Ik werd doorverwezen naar het blaaskankercentrum in Rotterdam en daar werden de chemokuren gegeven en operatie gepland, blaas moest eruit baarmoeder ook daarvoor in de plaats heb ik een andere blaas gekregen dat hebben ze gemaakt van 90 cm darm. Echt fantastisch dat dat kan!
Maar achter al het medische gebeuren zit enorm veel verdriet want ineens is er letterlijk een eind. Maar ik ben dus nog nooit met mijn kinderen met het vliegtuig op vakantie geweest, nooit geld voor gehad. Ik was al volledig afgekeurd en krijg een uitkering van het UWV van nog 700 euro 80% van een part time baan dus is niet bepaald een vetpot. Fred werkte bij ambulancedienst is nu met de vut maar de regelgeving veranderd is dus pensioenleeftijd ging omhoog enz. Ineens werd spaarloon belast en iedere x zagen we het inkomen van hem dalen. Inmiddels is er van de minimale € 2300,00 nog maar€ 1400,00 over en dat is VEEL. Rondkomen is echt moeilijk dus sparen hoef ik niet eens Te proberen laat staan voor een vakantie of een hondje.
Mijn 2 beste vriendjes (labrador en shih tzu) heb ik er 1 van vorig jaar moeten laten inslapen en afgelopen juni m'n andere schat. Wat een verdriet heb ik ervan, ik ging lekker naar buiten nu niet meer eigenlijk Voor geld voor een goede pup betaal je rond de 1000 euro en dat heb ik gewoon niet. Door de financiële toestand hebben we ook er auto moeten verkopen en we hadden een bootje gewoon een grote rubberboot met motor e.d maar eenmaal op de boot, was het echt super. Maar ook die is kapot gegaan en hebben we nu alleen nog een scooter. We zullen wel moeten, maar we hebben net geen recht op huursubsidie (tuurlijk niet) dus mijn uitkering gaat direct naar de huur, lang leve de belasting en overheid. Mijn man heeft 35 jaar op die ambulance gewerkt en krijgt nu nog maar 1400 euro per maand en bij de polite, brandweer en defensie word het pernsioentekort aangevuld bij ambulancepersoneel niet. Beetje raar vinden wij ook, maar je hebt het maar te accepteren. Dus in een paar jaar tijd hebben ze een hoop van ons afgenomen zo voelt dat ook echt. En wat betreft mijn gezondheid tja... er zit nog een hele kleine tumor in mijn lymfe die wordt goed in de gaten gehouden dat die niet gaat groeien. Elke 3 maanden naar controle en dan ben ik echt bang pfff. Iedere keer hangt mijn leven aan een zijden draadje. Ik ben zo vreselijk moe en de energie die ik ooit had komt nooit meer terug. Het voelt als een burn-out maar blijven zitten Is ook niet echt een optie dus ga vaak over m'n grens heen. Ik wil me weer een keer lekker kunnen ontspannen. Vandaar dus mijn vraag of er mensen zijn die willen doneren. Eeuwig dankbaar zal ik voor altijd zijn. Het is een heel verhaal, als we het hebben over pechvogels dan klopt dat bij ons precies
veel liefs & bedankt
Uit de grond van mijn 💖
Wendy, Fred, Lizzy en. quinten