Hallo lezer,

Ik ben Caroline en sinds 2007 een alleenstaande bijstandsmoeder van 5 kinderen waarvan de jongste drie nog thuis wonen.

We zijn in al die jaren één keer op vakantie geweest in 2016 via stichting Reis met je Hart waarvoor mijn zoon ons stiekem opgegeven had.

We zijn toen voor het eerst in al die jaren met een gesponsorde busreis voor alleenstaande ouders 9 dagen naar Zuid Frankrijk geweest op een camping waarvan er al 4 dagen afvielen door de busreis zelf.
Mijn jongste twee kinderen zagen voor het eerst de zee en dat was fantastisch voor ze.
Al met al een geweldige ervaring, maar veel te kort.
Excursies of tripjes hebben we niet kunnen maken, behalve een dagje Barcelona omdat voor alle activiteiten geld gevraagd werd. Maar alleen al dat we voor het eerst met elkaar in het buitenland waren was al geweldig.
Toen we goed en wel begonnen te wennen moesten we weer terug naar huis. Geld voor een terrasje of ijsje had ik niet, maar het gaf niet, want we waren voor het eerst samen in het buitenland en ook nog naar een warm land.

En de kinderen konden een keer op school vertellen dat ze op vakantie waren geweest in plaats van elk jaar thuis en ons proberen te vermaken in de tuin.

Dag in dag uit, jaar in jaar uit is elke dag hetzelfde. Voor mij is het nooit vakantie. De drukte en zorg voor de kinderen komt elke dag terug en tijd of geld voor leuke dingen is er simpelweg niet.

Ik zou er alles voor over hebben om een keer echt met de kinderen op vakantie te kunnen naar Spanje of een ander warm land met het vliegtuig. Gewoon echt een zomervakantie waar mijn kinderen en ik ons op kunnen verheugen en op de kalender kunnen zetten om naar toe te leven en naar uit te kijken.

Na deze jarenlange worsteling in mijn eentje met mijn kinderen en borstkanker die ik een jaar geleden ( en drie operaties) heb gehad waarvan ik nu nog herstellende ben is dat iets waar ik alleen maar van kan dromen.

En dan niet alleen voor mijzelf maar vooral ook om mijn kinderen een keer gelukkig te zien en alles twee weken achter ons laten.

Dus misschien is er iemand die mijn verhaal leest en ons misschien wil helpen, of is er iemand die ons een tip of advies kan geven hoe we onze droom kunnen verwezenlijken.

Ik begrijp dat dit misschien een brutale vraag is of dat er mensen zijn die denken dat ik mij aanstel of bedel, maar ik zou zo ontzettend graag mijn kinderen een fijne vakantie gunnen en uitkijken naar iets leuks deze zomer.

We wonen in het Noorden van Nederland, dus we zijn afhankelijk van de vakantieperiode Noord.
Verder heb ik geen mogelijkheid om zelf met de auto te reizen of openbaar vervoer te bekostigen.
Sparen is ook helaas niet mogelijk.

Mocht u mijn oproep niks vinden of het niet eens zijn met mijn oproep dan vraag ik u alstublieft uw commentaar voor u te houden, want dat ik mijn verhaal deel is al een hele stap en mensen kunnen zonder na te denken ontzettend lelijke of kwetsende dingen schrijven.

Ik heb ook al regelmatig contact gehad met de Vakantiebank, maar dat heeft nooit wat opgeleverd.
Vandaar dat ik op deze manier een beroep op u wil doen. 

Misschien is er iemand die in plaats van een donatie een vakantiehuis of appartement heeft in Spanje of Zuid Frankrijk of een ander warm land en deze voor een periode van twee weken kosteloos beschikbaar wil stellen, daar maak je ons daar natuurlijk ook ontzettend blij mee!

Bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Ik hoop echt dat u ons wilt helpen. Daar kunt u mij maar vooral mijn kinderen heel erg blij mee maken.

En dat is voor mij het allerbelangrijkste.

Met vriendelijke groeten,
Caroline R.